У гэтым першым запісе я мушу распавесьці вам колькі словаў пра сябе й манэру вядзеньня гэтага жж.
Па-першае, кораценька пра сябе. Акрамя інфармацыі з прафайла дадам, што сам я па прафэсыі архітэктар, цікаўлюсь гісторыяй Беларусі ды Ўсходняе Эўропы, люблю здымаць, і часам гэта ў мяне атрымліваецца.(:
Па-другое, пра жж. Пішу пра сваё жыцьцё, пра падзеі, што адбываюцца вакол мяне, часам зьмяшчаю рознага кшталту артыкулы ды разбаўляю гэтую сумесь спасылкамі ды сваімі здымкамі.
Па-трэцяе, пра фрэндаў. Калі хтосьці дадае мяне ва фрэнды, звычайна я адказваю ўзаемнасьцю. Выключэньне складаюць толькі рознага кшталту боты ды расейскія юзэры-тысячнікі. Калі я вас дадаў, значыць мне як мінімум цікава вас чытаць. Ці фрэндаваць мяне ў адказ - справа вашая, але, mea vota, узаемнае фрэндаваньне прыемнее.(; Першым нікога з узаемных не выдаляю, акрамя сур'ёзных канфліктаў.
Спасылкі на некаторыя цікавыя запісы:
- запіс палутарагадзічнай даўнасьці "100 фактаў" (зрабіў там невялічкі апдэйт, 09.06.2008);
- "Мой шлях да роднай беларускай мовы";
- артыкул, прысьвечааны гісторыі правапісу, выкарыстоўваньня кірыліцы й лацінкі "Да тыдня лацінкі";
- сэрыя запісаў са здымкамі фэстываля BeFree-2008 і Львова, аб'яднаных цэтлікам Львіў;
- інструкцыя, спасылкі на праграмкі для стварэньня бэкапа Вашага жж - Стварэньне бэкапа жж.

Штосьці "НТВ" апошнім часам ператварыўся ў ментаўскі канал. Вось напрыклад расклад на сёньня:

7 : 00 "Сегодня утром"
8 : 30 "Следствие вели..."
9 : 30 "Первая кровь"
10 : 00 "Сегодня"
10 : 20 "Средний класс"
11 : 00 Т/с "Мангуст 2"
12 : 00 "Суд присяжных"
13 : 00 "Сегодня"
13 : 30 Т/с "Закон и порядок"
15 : 30 "Чрезвычайное происшествие. Обзор"
16 : 00 "Сегодня"
16 : 30 Т/с "Возвращение мухтара 2"
18 : 30 "Чрезвычайное происшествие. Обзор"
19 : 00 "Сегодня"
19 : 30 Т/с "Медвежий угол"
21 : 30 Т/с "Возвращение синдбада"
Ну і потым фільмы розныя пасьля 22.30.

Як бачыце, з вараўской тэматыкі выбіваюцца толькі навіны і "Сярэдні клас". А калісьці быў незалежны канал з рэзкімі, сьвежымі камэнтарамі на актуальныя тэмы...

С 1 июля 2010 года белорусские интернет-кафе будут обязаны фиксировать личность каждого пользователя и сайты, которые тот просматривает.

Среди прочего:

"Получается, что Google, Yandex.ru, Mail.ru не имеют права оказывать какие-либо услуги - ни платные, ни бесплатные, - пока они физически не будут размещены на территории Белоруссии", - замечает один из учредителей портала TUT.by Юрий Зиссер.

http://www.bbc.co.uk/russian/international/2010/02/100202_belorussia_internet.shtml

Наш хрустальный сосуд такой сосуд...
Что дальше?
И что вы думаете про это про всё?


АБД: И в то же время...

Минкомсвязи против ограничения свободы в Сети

Министерство связи и массовых коммуникаций РФ возражает против ряда положений законопроекта об интернете, разработанного минюстом.

Гусев напомнил, что проект позволяет запрашивать практически любую информацию у интернет-провайдеров, ни много ни мало, восьми государственным структурам, в результате чего, по его словам, "мы можем получить беспредел".

http://www.bbc.co.uk/russian/russia/2009/10/091016_russia_internet_bil_criticisml.shtml

Рыцар у латах, які гатовы на ўсё адно толькі дзеля платка дамы сэрца, а потым яшчэ паўжыцьця чакаць адной яе ўсьмешкі ці мужчыну, які сам дабіваецца ўвагі і каханьня жанчыны, ня гледзячы нават на тое, што спачатку ён ёй як бы і нецікавы?

Мужчына, які дагаджае і ўгадвае ўсе жаданьні жанчыны (падабцасьнік, так?), ці той, хто прымае прымае рашэньні сам (тыпу моцны як скала, але ня факт, што яго рашэньні слушныя)?

Той, у якога ўсё расплянавана, ці бздур з ветрам у галаве?

Бізнэсовец ці вечны рамантык з гітарай ля кастра ў начы?

Спіс можна працягваць і далей, але вось вам пытаньне - дык хто ж вам такі патрэбен? Таму што ўсё спалучыць не-маг-чы-ма. Некаторыя рэчы цяжкасумяшчальныя, а некаторыя ўвогуле ўзаемавыключальныя. Але ж хочацца ўсяго, так?

Праблема сёньняшняга дня ў тым, што занадта шмат разьвялося розных архетыпаў. Калі ўзяць любую зь мінулых эпох, мадэлі паводзінаў былі добра акрэсьленымі, яны ўкладваліся ў класы грамадзтва. Я не ідэялізірую мінулае, дэвіянтныя паводзіны заўжды былі, гэта норма любой папуляцыі. Але ж сёньня мы маем абсалютны вінегрэт, у якім ня толькі перамешаны статусы і мадэлі паводзінаў, але і большасьць імкнецца быць падобнай на кагосьці, кім ён не зьяўляецца.

Ладна, я ўхіліўся ад тэмы. Дык эта, вы каго хочаце-та? Бо нярэдка складваецца ўражаньне, што сёньня вам падавай адно, а заўтра другое.=) А калі яшчэ дадаць да гэтага тое, што вы больш за ўсё адварочваецеся ад таго, хто вам сапраўды дораг, - тыпу праверка такая на трываласьць - і да апошняга нічога канкрэтнага ня кажаце, дык увогуле з глузду зьехаць можна...

1. Afro-Cuban Weekend



7 семінараў - 30 000
усе семінары "для ўсіх" - 4 семінары - 20 000
1 семінар - 10 000

Засталося менш 5 месцаў на семінары!

Падрабязьней - http://afrocubanweekend.weebly.com/

2. Открытый мастер-класс для новичков от SalsaBreeze



"Создадим теплое весеннее настроение на открытом 2-х дневном мастер-классе для тех, кто давно хотел научиться танцевать сальсу, но не успел записаться в нашу школу.

20-21 февраля пройдут практические и теоретические семинары по сальсе NY, сальсе LA и сальсе casino, по бачате и сону, кубатону и ча че, ритмике и др. Вы сможете не только научиться базовым танцевальным элементам, но и узнаете немного больше о культуре Латинской Америке и ее энергетике.

Количество семинаров 7-8.
Стоимость всех семинаров 40 000 руб.
Стоимость одного семинара 15 000 руб.
Продолжительность одного семинара 1 час 15 мин.
Подробности об инструкторах, расписание и другие новости совсем скоро."

Падрабязьней - http://salsabreeze.com/

Мело, мело по всей земле
Во все пределы.
Свеча горела на столе,
Свеча горела.

Как летом роем мошкара
Летит на пламя,
Слетались хлопья со двора
К оконной раме.

Метель лепила на стекле
Кружки и стрелы.
Свеча горела на столе,
Свеча горела.

На озаренный потолок
Ложились тени,
Скрещенья рук, скрещенья ног,
Судьбы скрещенья.

И падали два башмачка
Со стуком на пол.
И воск слезами с ночника
На платье капал.

И все терялось в снежной мгле
Седой и белой.
Свеча горела на столе,
Свеча горела.

На свечку дуло из угла,
И жар соблазна
Вздымал, как ангел, два крыла
Крестообразно.

Мело весь месяц в феврале,
И то и дело
Свеча горела на столе,
Свеча горела.

Мы жылі ў аднапакаёвай кватэры на Цікоцкага, і перад вакном у нас стаяў стол. Звычайны стол з ДВП, шпаніраваны пад нейкую цёмную пароду, з трыма скрынькамі зьлева, верхняя запіралася на ключ, а паміж сталешніцай і скрынькамі было крыху месца, гэткі сваеасаблівы тайнічок, залезьці куды можна было збоку справа, а зьнешне выглядала так, нібыта гэтыя скрыні складалі з сталешніцай еднае цэлае. А на стале ляжала вітрыннае шкло з фацэцікам, пад якім была розная драбяза - каляндарыкі, газэтныя вырэзкі, і старонка зь нейкага часопіса зь вершам Пастэрнака і здымкам сьвячы на стале, ахутанай цемрай. І вось калі я сядзеў за сталом, а за вокнамі была зіма, і я чытаў гэтыя радкі, то вельмі жыва ўяўляў сабе і гэтую сьвячу на стале ў хаце, і саму гэтую хату з вакном, і гэтую завіруху, якая завывае пад вакном і кідае ў яго прыгаршні белых хлоп'яў, і нічога і нікога больш няма на ўсім сьвеце, толькі хтосьці сядзіць за сталом і піша гэтыя радкі, гледзячы на сьвячу, якая ўжо дагарае. Я перачытваў гэтыя радкі, перабіраў іх адзін за адным, лавіў сэнсы словаў і тое, як яны спалучаюцца, сыходзяцца ў чараўнічым рытме. Па-мойму, нават вывучыў верш напамяць.

Цяпер мы жывем у іншай кватэры, стол стаіць на лецішчы, шкло трэснула і было выкінута, аркуш зь вершам проста зьнік, ды і мне ўжо ня шэсьць гадоў, але я па-ранейшаму люблю, калі ідзе сьнег, і тады ўзгадваю гэты верш і сьвячу, якая ўсё яшчэ гарыць на стале ў хаце пасярод завірухі, і тых, хто ў той хаце быў.

Та-дамм!! Сесія закончаная, цяпер месяцы два можна ізноў адпачываць. Адно толькі турбуе - чаму я сесію здаю заўжды харашо, нават выдатна, а залікі так фігова? Вось і гэтым разам з-за залікаў - 4,7,7,9,6,8 і яшчэ пяць залікаў фтопку проста "зал." - не атрымаю ніякіх бонусаў да сытпендыі. Ладна, не ў 15000 шчасьце.
Сябе віншую з пераходам праз экватар, студэнтаў са здачай сесіі, Тацян зь іх прафэсійным сьвятам. Ура, таварышы!

Выпадкова ў чыімсьці кантакце такую фотку ўбачыў:

( тыц! )

Прыбіральні ў горадзе з 22 да 7 не працуюць, ды і іх зачыняць зьбіраюцца, піва піць нават ля свайго пад'езду нельга, не кажу ўжо пра парк, мастацкіх галерэй у горадзе па пальцах пералічыць, 3д кінатэатр і той адзін на ўсю краіну, маркетолагі хрэнавы, у інтэрнэтах хочуць Заслоны паставіць... вось ідзеш з такімі чорнымі думкамі, заходзіш у краму, глядзь - а там такі артэфакт ацечасцвеннага дызайну. І адразу так хораша на душы становіцца... Бярэш гэты піражок, набываеш 0,7 чырвоненькага і ідзеш задавальняць свае эстэтычныя патрэбы, гледзячы на ледзяныя скульптуры ў парк Горкага. Лепата!

Як бы гэта пачаць, калі ёсьць сярэдзіна, але ўступ не прыдумваецца? Ну мы як-небудзь паспрабуем.

Ведаеце, можа быць, я не патрыёт сваёй краіны. Мне абсалютна ня хочацца пражыць сваё жыцьцё ў спробах штосьці зьмяніць тут, каб у маіх дзяцей калі-небудзь наступіла сьветлая будучыня. Ды й большасьці і так нармальна жывецца, "ня горш, чым у...". А жыцьцё - яно только адзін раз даецца. Што бы там ні казалі будысты і іншыя прыхільнікі рэінкарнацый. У рэінкарнацыю я яшчэ магу паверыць, а ў тое, што чалавек пасьля сьмерці трапляе ў рай з малочнымі рэкамі ці ў пекла на Д'яблаву жароўню, - наўрацьці. Дык вось сваё жыцьцё я бы хацеў пражыць харашо.

Я не хачу аддаваць свой "доўг", год ці паўтары жыцьця абароне краіны невядома ад каго.
Я не хачу трасьціся над тым, куды мяне разьмяркуюць адпрацоўваць сваё права на атрыманьне бясплатнай адукацыі.
Я не хачу думаць аб тым, што маё меркаваньне адносна дзейнасьці пэўных асоб можа выйсьці мне бокам.
Я не хачу думаць аб тым, што рэякцыя пэўных структур на маю грамадзкую ці палітычную пазіцыю можа паламаць мне жыцьцё.
Я не хачу абіраць паміж пра-жываньнем на дзяржаўную зарплату ў дзяржаўнай канторы ці вы-жываньнем на сваёй фірме, калі ты абавязаны аддаць за ўсё дзяржаве, а жыць на рэшту.
Я не хачу жыць, каб мяне ці кагосьці іншага рэгулярна макалі ў гаўно са словамі "так і трэба, бо ты нам абавязаны".
Я не хачу, нарэсьце, абіраць паміж пяцьцю відамі сярэдненькага піва ў дзесяці аднолькавых пабах.
Я не хачу аднолькавасьці.
Мне на хер не патрэбен "тонкі гумар", але я хачу сапраўднай "разнастайнасьці думак".

Я еду па горадзе, гляжу на будынкі і думаю: "вось за гэта нам па праэкце паставілі бы 4, за гэта 6-7, о, калі гэты фасад харашо адмыць на пляншэце, то можа быць і 8, хоць у жыцьці ўсё адно глядзіцца на 6". Прахажу міма і бачу, што з гэтага атрымаўся бы прыгожы помнік архітэктуры, але яго зносяць, каб пабудаваць муляж ці ўвогуле бетонную каробку. Куды што зьнікае, усіх жа вучылі аднолькава, аднім каштоўнасьцям? Дык чаму "там" радыя захаваць нават адзін каменчык з падмурка, а "тут" руйнуюць цэлыя будынкі?

І няхай "там" медыцына платная, а "тут" бясплатная. Затое "там" я ведаю, за што плачу, а "тут" усё роўна прыходзіцца даплачваць ці набываць штосьці, каб зрабілі харашо.
І няхай "там" усьмешкі паўсяль, але прафесійныя, а "тут" рэдкія, затое шчырыя. Затое "там" спажыўца, то бок мяне, цэняць і зробяць усё, каб я сышоў ад іх шчасьлівым, а "тут" я ўсё роўна, сука, усім павінен, бо яны ж мне прапаноўваюць тавар, - а не падабаецца штосьці - кацісь. Лепш я крыху пераплачу за тое, каб мяне абласкалі, загарнулі і даставілі дадому.
І няхай "там" мяне ніхто не чакае, а "тут"?.. Тут мяне чакаюць толькі дзеля таго, каб вытрасьці ўсё, што ім патрэбна, і выкінуць. Дык якая розьніца тады?

Проста "там" чалавеку даюць права жыць, а не пражываць, абіраць самому, а не абіраюць за яго. Па тэлеку круцяць рэкляму нейкага банка, і ў ёй паказваюць гісторыю пра Ракфельлера, які, дзякуюцы сваім здольнасьцям і свайму характару стаў самым багатым чалавекам за ўсю гісторыю ЗША. Скажыце, што бы зь ім зрабілі ў нас? 3:1, што ён бы папросту ня змог дасягнуць таго, чаго дасягнуў.

Ведаеце што, лепш я буду любіць сваю краіну здалёк і расказваць пра яе сваім дзецям, тым больш што нікому сёньня мая любоў не патрэбна. Патрэбен толькі я сам, сыравіна, чалавечы рэсурс.

Жаданьне:
хачу схадзіць на "Аватар" у 3д.

Праблема:
я і так нашу акуляры і бязь іх не магу глядзець фільм.

Пытаньне:
ці змагу я начапіць на звычайныя яшчэ і спецыяльныя 3д акуляры і нармальна паглядзець фільм? Хто ведае? А то заўтра народ сабраўся за квіткамі, а я ня ведаю.

Зарэгіўся на Facebook'у, хутчэй для птушачкі. Паціху разабраўся з наладкамі. Засталося толькі вырашыць пытаньне з фоткай - я не знайшоў аніводнага больш-менш нармальнага фота з маім фэйсам за апошні год. Парачка ёсьць, але якасьць іх ніякая. Ну што зробіш - не люблю я фоткацца.

Вы думаеце, што гэта за прыгожы малюнак? Дзівосныя малюнкі кроплямі акварэлі на вадзе? Расфарбаваныя медузы? Чыйсьці незвершаны ўрок па фаташопу? Не!

Гэта насамрэч... ( на-сам-рэээч... )

Строймех. Теорема о взаимности работы:
"Для систем, линейно деформируемых, справедлив принцип независимости действия сил: работа, вызванная несколькими силами, равна сумме работ каждой силы в отдельности.
Работа сил первого состояния на его перемещение, вызванная силами второго состояния, равна работе сил второго состояния, вызванных силами первого состояния".

Шла Саша по шоссе и сосала сушку...
Корабли лавировали, лавировали да недовылавировали...

Учора дапусьціўся нарэсьце да сёньняшняга іспыту, і гэта мяне вельмі радуе, але сёньня ў 15.40 іспыт, і гэта мяне ня вельмі радуе. Памацюкайцеся на мяне сёньня, ок? Можна паці-, дзевяці- і звыш- павярховым матам.=)

Я-та думаў, што са здачай фізікі самы складаны этап сесіі мінуў... ну і дурань! Бо са строймехам усё куды складаней.

Калі па фізіцы трэба было проста да халеры чаго вучыць, а на іспыце скатаць было амаль нерэяльна, і гэта ўсё вельмі напружвала, то тут я здаецца ўсё ведаю - па якім алгарытме рашаць, якімі формуламі карыстацца, але праверкі ў задачах тупа не сыходзяцца, значыць недзе памылка, якую я не магу адшукаць, значыць я не магу здаць РГР, значыць я не магу дапусьціцца да іспыту, а на ім таксама трэба рашыць 2 задачы акрамя 2 тэарэтычных пытаньняў, і ўсё трэба напісаць за 1,5 гадзіны, а практыка паказвае, што толькі адну задачу большасьць, у тым ліку і я, рашае хвілін 50, а гэта пяздзец, таварышы.

Ненавіжу адчуваць сябе ідыётам, але менавіта ім я сябе адчуваю, седзячы над задачай.

Эгей! Так, ты, %username%, я да цябе зьвяртаюся!

Усе студэнты-архітэктары БНТУ і я асабіста запрашаюць цябе і тваіх сяброў да нас, на нашу медыюм-party у клюб "Арыён"!

Што я так раскрычэўся? Ды ўсё проста - мая мара зьдзейсьнілася, хэдлайнерам на нашай вечарыне выступіць шырокавядомы ў шырокіх колах гурт "Ляпис Трубецкой"! З гэтай нагоды, і з нагоды нашага вялікага сьвята, якое бывае толькі раз у жыцьці, шчыра запрашаю цябе і тваіх фрэндаў.

Больш таго! Акрамя Сярожкі Міхалка вы ўбачыце і пачуеце легендарны гурт "Unia", а таксама менш вядомы, але вельмі яркі і экспрэсіўны рок-гурт "The Fantastiques!".

Кожны з гуртоў будзе выступаць каля гадзіны, ляпісам адведзена часу паболей.

Гэтаксама, ноччу для вас будуць выступаць:
DJ SELEBRIUM
Dj Багажник
MC BOND

Час дзеяньня - ноч з 2 на 3 сакавіка 2010, пачатак каля 22:00.
Месца дзеяньня - клюб "Арыён".
Цана пытаньня:
запрашальнік - 40 000,
месца за столікам - каля 50 000.
Дрэс-код - зладзей/зладзейка.

Я ўсё сказаў, %username%, калі для цябе гэтыя назвы нічога ня кажуць і ты ня хочаш апынуцца ў цёплай і вясёлай кампаніі найлепшых у сьвеце людзей - ну што ж, праходзь міма.
Тым жа, хто ўсё ж зацікавіўся, вэлкам пад кат, там капіпаст з нашай старонкі ў кантакце (http://vkontakte.ru/event14533911)

( падрабязнасьці )

Ну што, ты гатовы пайсьці да нас?
1. так
2. так
(неабходнае напісаць у камэнтары)

Пажадана напісаць пра хаця б папярэднюю згоду, квіткі можна будзе набываць ужо на наступным тыдні.

Сачыце за аператўнымі аднаўленьнямі ў маім жж, запрашайце сваіх сяброў і прыходзьце самі! Месца хопіць усім!

Як, скажыце мне, рыхтавацца да іспыту па гісторыі рускай архітэктуры, калі ў бібліятэцы быў толькі 1 (адзін) падручнік па гэтаму падзелу, ды і яго ўжо даўно забралі?!?

Ну ладна, Марозаву гісторыю здаць як нефіг. Але ж хацелася б хоць у агульных рысах асьвяжыць свае веды, паглядзець здымкі...

А, і вось прыгыдалася такое - убачыць кліп Беланогай на экране ў метро ўсё роўна што праваліцца ў паралельную прастору. Чамусьці так падумалася.

Ад hanna_klukva флэш-моб:
вы пакідаеце камент, я пішу тры словы, на якія вы посціце малюнкі-асацыяцыі.

Мае: бубны, сэсія, сьвяты.

1. бубны - шаманы, пляскі...


2. сэсія - ну што яшчэ сказаць?


3. сьвяты - ня ведаю чаму, але асацыяююцца з фейерверкам... можа быць таму, што на іншыя асацыяцыі не знайшліся харошыя малюнкі?)

Запрасілі на сёньняшні юбілей маёй музыкалкі, які зладзілі ў БелДзяржМузТэатры. ДМШ №8 споўнілася 50 гадоў!
Заадно сустрэўся з маёй любімай былой выкладчыцай па фартэп'яна. Гады ідуць, яна старэе, але трымаецца малаццом. Уся ў працы, як і заўсёды. Пакуль сядзеў у залі, накацілі ўспаміны. Пра тое, як і сам выступаў на падобных мерапрыемствах. Абавязкова навагоднія канцэрты, розныя конкурсы, выступленьні ў іншых школах, ліцэях, філармоніі... Узгадаў, як гэта, калі рыхтуешся некалькі месяцаў, асабліва ў апошнія тыдзень-два, каб выйсьці на сцэну на дзясятак хвілін. Выйсьці, паглядзець у залю, вялікую і цёмную філармоніі, ці сьветлую, высокую і невялікую залю сьв.Роха, ці ва ўтульную нашай школы, ці... Паглядзець, сесьці за раяль, сканцэнтравацца і растварыцца ў музыцы. Гэта самы прыемны момант - ты граеш, дакладней, ня ты, а твае пальцы быццам самі рухаюцца па клявішах, пакуль ты сам падзяляешся на дзьве паловы. Адна сочыць за інтанацыямі, тэмпам, пачуцьцямі, а іншая ў гэты час кудысьці адлятае, плыве на нейкіх хвалях. І хочацца прыпыніць гэты момант, але нельга. І вось ты заканчваеш, апошні акорд, і гукі павісаюць у прасторы. Гэта самае чароўнае, што можа быць. Паўзы ствараюць палову музыкі. І толькі калі апошняя струна адвібрыравала, і павісла цішыня, яе парушаюць апладысменты. Ты ўстаеш, адыходзіш ад раяля і кланяешся. Паклон - гэта таксама мастацтва. А потым сыходзіш, хавая усьмешку. А пасьля бывае і так, што прыходзіцца выходзіць зноўку. Але гэта ўжо іншае. Чараўніцтва скончылася. І фінальная паўза, пасьлягучаньне, адыгрывае ў ім вялікую ролю. Мяне ажно скаланае, калі хтосьці пачынае пляскаць у далоні, калі раяль яшчэ гучыць. Музыка яшчэ ліецца, кампазітар і піяніст яшчэ ня ўсё сказалі, а гэты цяльпук ужо плёскае. Так і бачыш яго, як ён праціскаецца паўз іншых гледачоў, каб заняць першыя месцы ў буфеце...

І яшчэ мяне заўжды захаплялі пачуцьці, якія ты перажываеш, першы раз уваходзячы ў залю, дзе ты раней ніколі ня граў, і садзішся за раяль, да якога ты раней ніколі не дакранаўся рукамі. Гітарысту, скрыпачу харашо, іх інструменты заўжды зь імі, яны бы іх частка цела, родная і вядомая. А піяніст кожны раз павінен знаёміцца з новым, ладзіць зь ім, дамаўляцца, ці нават змагацца, каб паказаць, хто з двух галоўны. Затое потым надыходзіць пачуцьцё поўнай еднасьці. Напэўна, гэты працэс можна параўнаць з фліртам зь дзяўчынай.

А між іншым, нашая школа адна з старэйшых у Менску і бадай самая лепшая. Хто яшчэ так рэгулярна пастаўляе пераможцаў рэспубліканскіх, я ўжо не кажу пра гарадзкія, конкурсаў? Тым больш, калі гэта адзінагалосна пацьвердзілі розныя там кіраўнікі Мінгарвыканкама, чыноўнікі ад культуры і намесьнік міністра культуры РБ Тадэвуш Забыў-Яго-Прозьвішча разам узятыя?=)

На фразе "При достаточной диффузности звукового поля, скорость снижения уровня звукового давления на заданной частоте можно считать постоянной во всем объеме помещения" я ўзгадаў песенку пра маленькі рэвербіратар, адчуў унутры сябе нарастаючы кагнітыўны дысананс, плюнуў на ўсё і пайшоў есьці кашу. Даст Бог, скатаем заўтра. Я ня ў стане ўсё гэта вывучыць.