Сэсыя пачалася.
Сэсыя скончылася.
У той жа дзень. (:

Здаў іспыт па вышэйшай матэматыцы бабуле Гудзень, атрымаў 7. Само па сабе гэта добра, але, калі перад носам маячыла 8 (а васьмёрка - фактычна максымум, які можна было атрымаць у яе на іспыце), то крыху крыўдна.
Зрэшты, сам вінаваты. Заблытаўся ва азначэньні вектарнага здабытку, хаця й ведаў тэорыю.
Затое ўсё ж выканаў заданьні на сэсыю. 1) Здаў яе. 2) Здаў матэматыку на беларускай мове. Дарэчы, першы раз пабачыў шчырую ўсьмешку выкладчыцы, калі падышоў да яе на кансультацыі й сказаў, што хацеў бы здаць іспыт на белмове.
Ну а наўздагон, калі выходзіцў ад яе, сказала, што ў мяне няблага атрымоўваецца з мовай ды пазычыла працягваць рухацца ў тым жа кірунку. Шчыра, было прыемна, нягледзячы на адзнаку.

І калі тут такія пірагі пайшлі, напішу колькі слоў пра сёньня. Кароценькая справаздачка.
Файнае надвор'е нечакана павярнулася да нас сьпіной ды адарыла дожджыкам. Добра яшчэ, што нейкім цудам я не пакінуў дома свой парасон, інакш піва б мы не дапілі, гэт' дакладна. Але ж адзначылі заканчэньне маёй сэсыі ды экватар Мар'янкінай.
Мдзя, і мне бы вашыя праблемы, спадарыні. Столькі блукаць у пошуках сваёй мары... Мне для выкананьня "задачы пастаўленае" хапіла 15 хвілін, ня тое што тутака.)) Зато ёсьць мэта, мара, надзея, што ня можа не прыносіць пазытыў.))

Засталося толькі атрымаць допуск да сэсыі, бо медсястру я знайсьці ніяк не магу, а безь яе штамп у залікоўку не паставяць.))

Трэці дзень сяджу за матэматыкай. Да іспыта застаўся толькі адзін заўтрашні дзень. А тэорыю яшчэ вучыць, а з практыку яшчэ даразьвязваць...
А што ж дзіўнага? Немаленькі канспект, 150 старонак тэорыі ў падручніку (зрэшты, яна канспектам як раз і дублюецца), 150 старонак практыкі.

І хоць забейце мяне, я не даганяю метада адзінак і нулей дзеля высьвятленьня рангу матрыцы, ня ведаю, як вызначыць гэты ранг у пашыранай матрыцы, і блытаюсь у разьвязаньні сыстэм лінейных альгебраічных раўнаньняў метадамі Крамэра і Гаўса.
Суцяшае толькі тое, што ў вектарах і аналітычнай геаметрыі я разьбіраюсь лепш.

Але галоўнае - я ніколі столькі не сядзеў за сталом! Бедная мая задніца... %))

Дабраўся да анлайн-канфэрэнцыі зь Зянонам Пазьняком.
Якія пытаньні, такія і адказы. Але, гледзячы па ўсяму, Зянон сыходзіць у нэадэкват.

Таму, mea vota, Пазьняка трэба хуценька нарэсьце кананізаваць і... пакінуць у спакоі.
Бо тое, што некаторые дагэтуль лічаць яго лідэрам беларускага супраціву, выглядае сьмешна.

ЗЫ. Зьяжджаю на выходныя на лецішча. Усім добрым і вясёлых выходных!
ЗЗЫ. На праглядзе па малюнку атрымаў 7 балаў, што добра, улічваючы фактычна адсутнасьць нават 8 на плыні. Нават сам не чакаў.))

А другой гадзіне ночы пачаў адмываць графіку. Раней я хваляваўся толькі за свой рапідограф, які падаваў прызнакі таго, што хутка сканае, а запасных не было, бо ў продажы патрэбных мне не было.
Максымум у мяне было 9 гадзін, а чыстага часу ў выніку затраціў 7-8 гадзін. Як вынік - зрабіў на тым узроўне, на які я быў здольны, не ідэяльна, але галоўнае, што мне самаму спадабалася.

А 5:20 выйшаў на вуліцу падыхаць сьвежым паветрам. Было холадна і незвычайна ціха. Мяне сустрэла чорная котка з вялікімі жоўтымі вачамі і падранай поўсьцю. Яна ўважліва агледзела мяне, а потым уцякла ў бліжэйшыя кусты бэзу. Я стаяў на ганку пад'езду, недапалак датляваў у руцэ, а мне ў твар сьвяціла сонейка, што ўвасходзіла й прабівалася промнямі паміж двума панэльнымі шматпавярхоўкамі. На вуліцы зьявіліся першыя аўтобусы, якія ехалі з парка да аўтобусных станцыяў. Пачаўся новы дзень, а я пайшоў заканчваць графіку.

На праглядзе атрымаў 8, што даволі няблага, улічваючы тое, што ручную графіку я недалюбліваю, а за сэместар 7.
Лебедзева, нашая выкладчыца, адзначыла, што гэта ледзь ня першы праэкт архітэктурнага помніку (а ўзяў я Вострую браму) у гарадзкім асродзьдзі. Спадабаліся ёй калёны на пэрспэктыве зьлева, вітраж ды ўвогуле сама задумка. Калі б я яшчэ больш дэталёва распрацаваў праход праз арку, лепш паказаў брусчатку ды замкнуў пэрспэктыву яшчэ адным будынкам, адзнака магля бы быць і вышэй. Ну ды ладна.)

Выкладваю здымак пэрспэктывы. Нажаль, крыху зьехалі кантраст ды яркасьць, якія быў вымушаны правіць фаташопам. Таму здымак хоць і набліжаны да арыгіналу, але ўсё ж не ідэнтычны.

( 340кб 1000х1362 )

А яшчэ ў залікоўцы зьявіўся надпіс "зачт" па ідэялёгіі. Такім чынам застаўся курсавы "прыпынак", 3 лабы па канструкцыям, рэферат па фізвыхаваньню "Выявление и обоснование ведущих факторов при подготовке бегунов на короткие дистанции" (я фігею з тэмы, лепш ужо 12 адпрацовак) ды зрабіць прышчэпку невядома ад чаго. І тады шлях да экзамэну будзе нарэсьце адчынены.

Заўтра а 12-й здаваць графіку, а я толькі праз 3-4 гадзіны сяду за адмыўку, бо трэба яшчэ абвесьці рапідам...

ТУПАЯ ЖЫВЁЛІНА! ДЗЕ ТЫ БЫЎ РАНЕЙ? Колькі разоў я ўжо заракаўся адкладаць "на потым", а ўсё туды ж.
А, у мяне ж юбілей быў, сьвяткаваў фактычна чатыры дні. Ну да.

А хіба ж я ня ведаў гэтага? Хіба ж ня мог сплянаваць такім чынам, каб пачаць працаваць да сьвят?
А, я ж на тры тыдні наперад не зазіраю. Прынамсі ва ўсім, што тычыцца вучобы.

І вы пасьля гэтага будзеце зьдзіўляцца, чаму архітэктары (ну й студэнты ўвогуле) усё выконваюць у апошнюю ноч?%)

Затое нарадзіўся адзін крэятыўчык, пад катам здымак на 65кб.

( + )

Двацаць год - гэта, ведаеце, ўжо тэрмін. (:
За гэты час я

• не зрабіў усяго таго, чаго бы хацеў зрабіць;


• не прачытаў усяго, што варта было б прачытаць;


• не сказаў таго, што трэба было ў свой час сказаць;


• не выканаў усяго таго, што абяцаў;


• не ...

Зрэшты, чалавек - гэта бяздонны сасуд жаданьняў. Што бы ні было, ён прагне яшчэ і яшчэ большага і лепшага.
Галоўнае - колькі было зроблена, і колькі яшчэ ўсяго цікавага й новага наперадзе!))

( ЗЫ. )

З жахам асэнсоўваю, што да апошняй кантрольнай па вышэйшай матэматыцы засталося менш за суткі.
Гартаю канспэкт лекцый і зборнік задач на расейскай, падручнік на беларускай, спрабую ўнармаваць у сваёй галаве курс аналітычнай геаметрыі.

І дзяўбанутыя рэйтынгі канчаткова здохлі, ужо дні чатыры дакладна. Што жэжэшны, што яндэкса. Самае сьмешнае, што яндэкс спачатку вырашыў, што ў мяне больш няма паўтары сотні ўзаемных фрэндаў (то бок "чытачы" = 0 ), і скінуў уніз на 42к пазыцый. А потым адразу здох, сабака. %) Ну й ляці на юх, мне галоўнае не заваліць нічога напрыканцы гэтага курсу.

Працягваючы тэму:

тое што для меня звычайная справа, для шмат каго можа праходзіць як "ух ты ну й пашэнціла ж табе"
колькі сябе памятаю заўсёды атрымлівалася выслізнуць з дрэннай сітуацыі, не патрапіць у кепскае становішча, ці проста ў чарговы раз злавіць халяву за хвост...
...але чым больш мне расказваюць, тым больш я пераконваюсь што самае вяліке шчасце для меня гэта сам факт таго што я здолеў выжыць пры нараджэнні
а вы такія ж "шчаслівыя"?

Сёньня вось прышоў на заняткі па вышэшай матэматыцы. На апошняй лекцыі ня быў (чаму - ня памятаю), на практычным занятку таксама (25ае сакавіка ўсё ж!). Учора ўвечары спрабаваў павучыць. Якое там! Пасьля здачы курсавых галава мая была зусім дурная. Толькі й здолеў, што паспрабаваць зрабіць хатняе заданьне. Сёньня перад заняткам перапісаў канспект. І вызывае мяне бабуля Гудзень да дошцы. І запытвае пра рашэньне адной задачкі. І трэба ж было такому адбыцца, што адзіны магчымы варыянт рашэньня прадугледжваў выкарыстоўваньне формулы, якая выпадкова патрапілся мне ўчора ўвечары. І калі б яна была ў канспекце ці падручніку, які нам далі ва ўніверы, то яшчэ нічога. Але як раз учора я знайшоў у сябе стары савецкі падручнік, дзе і ўбачыў тую формулу. Вось так я ня толькі не атрымаў нуль на практычным занятку, але ж яшчэ й атрымаў плюсік, што вельмі й вельмі карысна для экзамену.
Шанцуе? Так, шанцуе!(:

А як справы ў вас?(;

Ну вось я заўсёды адмоўна ставіўся да ўсялякіх там ідэялёгій, паліталёгій ды іншых палітызаваных лекцый. Яшчэ ў каледжы "Асновы сацыялёгіі ды паліталёгіі" мне падабаліся куды меньш за матэматыку з Мычко (хто ведае, той зразумее, што гэта за жанчыншчына была). Іншая справа была з "Асновамі ідэялёгіі", якую Алеся Чэпікава выкладала. Усё проста, мы на яе не хадзілі, а потым за раздрукаваны на ксераксе канспэкт атрымалі залікі. Не, я разумею, што тэарэтычныя веды па гэтых дысцыплінах атрымаць трэба. Але ў нашай роднай краіне ўсё неяк робіцца праз дупу палітыку партыі.
Сядзім сёньня на практычным занятку, размаўляем з выкладчыцай (то бок яна кажа, штосьці запытвае, а мы адказваем). Усё, здаецца, даволі мірна. Але напрыканцы занятка, калі яна раздае ўжо заданьні на наступны раз, размова заходзіць пра фашызм. Трэба было падрыхтаваць даклад па розных палітычных плынях: лібералізму, кансэрватызму, сацыялізму/камунізму, фашызму і тэрарызму. Дык вось, кажучы пра фашызм, выкладчыца пачала распавядаць пра гітлераўскую Нямеччыну. Што там ажно тры рэферэндумы праведзена, а ў ЗША, самай дэмакратычнай краіне, яны, дарэчы, не праводзяцца, якія пытаньні разглядаліся на тых рэферэндумах. На апошнім рэферэндуме абмяркоўвалася магчымасьць далучэньня Аўстрыі да Нямеччыны. І вось тут яна правяла "тонкую" паралель, маўляў, "молодое крыло БНФ" неаднаразова выказвала прапанову аб далучэньні Беласточчыны, Вільні, Смаленшчыны, Пскоўшчыны, Наўгародчыны ды іншых зямель, на якіх калісьці пражывалі беларусы, да Беларусі і аднаўленьня "страны от моря до моря".
Адкажыце, калі ласка, хіба гэта не параўнаньне з нацысцкім рэжымам? Так, падобныя пытаньні, прынамсі кранаючыеся Вільні, выносіліся нават на абмеркаваньне ў 1990 годзе на Прэзыдыўм Вярхоўнага Савета БССР. Але хіба можна параўноўваць, нават і ня яўна, тэрытарыяльныя спрэчкі з фашызмам?

«Всякая гармония несомненно является известной закономерностью, но далеко не всякая закономерность является гармонией. Комбинация цветов будет являться гармонической тогда и только тогда, когда закономерность не только существует, но и способна восприниматься глазом как закономерность».

7.
Усё. Вакацыі да 9га лютага. Йі-хааа!! (:

Пайшоў сёньня атрымоўваць плястыкаваю картку на стыпуху. Адстаяў сорак хвілін у чарзе, сустрэў там жа аднагрупніка (дакладней, ён мяне сустрэў і адразу праскочыў праз палову чаргі, сабака)), а ў выніку маіх дакумэнтаў не знайшлі! З-за таго, што хтосьці дзесьці памыліўся я згубіў гадзіну ўласнага часу і вымушаны яшчэ ехаць на Сурганава 11 высьвятляць, што там ды як.

Затое я атрымаў сёньня аванс за выставу. Палову з усіх грошаў. Астатнія, зразумела, 10 студзеня.

Стоадсткава дэбільная зьява - прагляд па малюнку. Навошта гэта патрэбна, калі адзнакі ўжо пастаўлены? У выніку за малюнкі, па якіх я атрымаў сямёркі, мне паставілі на праглядзе 5.%( У астатніх становішча ня лепшае - толькі дзьве 7, шмат 5 ды 6, чатыры-пяць (улічвая кітайцаў) 4. Тым часам як у іншых груп на адзін два балы вышэй. Ну зноў жа, пафігізм мяне выратоўвае.)

І сёньня фактычна пачаліся вакацыі. Заўтра трэба толькі атрымаць залік у Кожара, а потым застанецца колеразнаўства, 14га.

( здымак, 600х800, <100kb )

Што яшчэ дадаць? У суседняй групе Лаўрэцкі большасьці ставіў не ніжэй за 8. І зноў пофігу. Кішыку, напэўна, не спадабаўся цёмны фон, бо дзясяткі стаяць за нейкія блёклыя малюначкі. Зноў пофігу, бо я зрабіў так, як падабаецца мне. Хаця памылачкі ёсьць, я й сам бачу. Але ж...
...моцная ўсё-ткі гэта рэч - ПА-ФІ-ГІЗМ. (:

Вай, ну й навошта я прышоў сёньня а заняткі? Не, жартую, зразумела, бальнічны скончыўся, трэ' ужо паказацца на вочы настаўніцкія, ды й ня бачыў народ ужо колькі.
Але ж тое, пра што я даведаўся сёньня, заганяе ў сум. Працы значнна больш, чымся здавалася. Па-першае праэктаваньне. Высьветлілася, што ўсе гэтыя пірамідкі ды іншая лухцень - толькі прэлюдыя. Трэба шчэ нацягваць планшэт і на ўвесь яго памер маляваць вазу. Па-другое - графіка. У наступны аўторак мы чамусьці здаем працу, хаця вучымся да новага году. З-за таго што мяне не было гэтыя тыдні, я ня мог ведаць ні тэрміну, ні заданьня. Па-трэцяе - колеразнаўства. Тут часу болей, ажно да сёмага студзеня, але колькасьць... здаецца, сем практычных, а ўвогуле каля дзесяці кампазыцый ды яшчэ трохі меней усялякіх гарманізатараў. І навошта столькі?
FUCK. Што рабіць?..

Учора набыў сабе Deep Fritz 8, шахматную праграму, грунтуючуюся на знакамітам Deep Blue, у свой перамогшым Каспарава. Што ёсьць, акрамя праграмы? Архіў зь некалькіх тысяч партый, выбраныя дэбюты, эндшпілі, камбінацыі, відэа-туторыялы, тонкія наладкі, прыемная графіка. Усю раніцу прасядзеў са слінючкай, не адыходзячы.
Што яшчэ было ўчора? Гм, забіў на малюнак каб пайсьці на піва са старым знаёмым, набыць вышэйназваную гульню да здаць у бібліятэку кніжку. Дарэчы, ведаеце, у нашыя бібліятэкі дагэтуль ходзяць прыгожыя дзяўчынкі, і ўвогуле, бібліятэчная справа насамрэч не вымірае, жыве сабе патрохі, выставы ўсялякія арганізуе...
Сёньня павінна было быць праектаваньне, то бок яно як раз і ёсьць, але ж мяне там няма, вось такія фокусы. Шчыра кажучы, у мяне нават прычына ёсьць: сёньня а 15й гадзіне адбудзецца жараб'ёўка шахматнага турніра паміж факультэтамі. І няхай пары заканчваюцца на тры гадзіны раней, ніхто ж пра гэта ня ведае.))
Не, усё ж такі штосьці трэба рабіць, бо кожная раніца пачынаецца з таго, што адсоткаў 70 майго мозга настойліва патрабуюць, каб я ня ехаў ва ўнівер. Ды ўвогуле, заданьні ні чорта ня робяцца, а толькі прымнажаюцца паціху...

ЗЫ. Даведаўся, што Ангельцы парйгралі Харватам 2:3, а Расея перамагла Андору зь лікам ажно 1:0. Такім чынам, Англія застаецца з носам. Дзіва дзіўнае.

UPD

Вярнуўся з жараб'ёўкі. Выцягнуў для факультэта шчасьлівы для мяне нумар 13. Першы тур адбудзецца ў сераду а васямнаццатай. Гуляем супраць АТФа.

Ітак, першыя праэкты, ці працы, ня ведаю як іх дакладней называць, скончаны.
Таму для тых, хто ніяк не зьвязаны з архітэктурай і цікавіцца, чым жа я займаўся ўвесь гэты час; для тых, хто ведае, што такое першы курс універа і жадае паглядзець на працы іншых студэнтаў (то бок маі); для тых, каму проста цікава, - прапаноўваю паглядзець наступную
( справаздачу са здымкамі. )

ЗЫ. Сёньня мы яшчэ павінны былі ўвечары хлапчуковым гуртом адзначаць здачу праэктаў, але амаль палова зь іх не перажылі, напэўна ночы перад панядзелкам й засталіся дома. А здавалася, што дамаўляліся. Мьдзя, кагосьці заўтра мы з Вадзімам папінаем…
Затое я файна пагуляў у добрай кампаніі і патрапіў у МакДак на Пушкінскай. Дзіўна, нібыта сто год там не быў. Дзяк табе за гэты прамэнад і за тое, што сон прайшоў, а тое як зомбі нейкі з ранку быў.

Мдзя, час здачы курсавых падкраўся, як заўжды, непрыкметна. А ордэр яшчэ толькі напалову, а на графіку няма нават нацягнутага планшэту… Таму вось зараз адпачну гадзінку, пасьнедаю і пачну працаваць. Мой уласны архітэктурны тыдзень пачынаецца, да панядзелка трэба зрабіць два праэкта. Жах, але ўсё ж такі мой гадзіньнік падказвае, што часу дастаткова. Як раз каб пасьпець.)

Дарэчы, з прыемных навінаў. Я ўрэшце рэшт атрымаў падручнікі (гэта яшчэ не прыемная навіна)), а зь імі вышмат на беларускай мове, са слоўнікам. А складала гэты падручнік тая самая Гудзень у складзе іншых настаўнікаў.

І ня ведаю пакуль, як ставіцца да новага закону “Аб правілах беларускай арфаграфіі і пунктуацыі”. У навінах, зь якіх я й даведаўся пра яго, казалі, што тэкст закону можна знайсьці на сайце МінАдукацыі: http://www.minedu.unibel.by/ . Там нічога няма. Дарэчы, калі вы знойдзеце якія-небудзь спасылкі на зьмест закону, камэнтуйце, калі ласка. Пакуль што ёсьць толькі вось гэта :
Свой выступ Радзькоў закончыў наступным чынам: “Гэты закон стане дзейным сродкам спыненьня практыкі непрадуманага і па сутнасьці супрацьзаконнага ўжываньня ў пэрыёдыцы так званай “тарашкевіцы”, паведаміла “Радыё Свабода”.
Хаха, яны б яшчэ за выкарыстаньне тарашкевіцы на нэт-абшары зачынялі б старонкі, а іх уладальнікаў сажалі б на нары.
На маю думку, закандаўчае ўмацаваньне нормаў правапісу, якія заснаваныя на рэформах 53-57 гг.- гэта крок у нікуды, таму што пры саветах ішла поўнамаштабная русіфікацыя мовы. Наадварот, трэба вяртацца к граматыцы Тарашкевіча як да апошняй спробы сапраўды сабраць і ўдасканаліць беларускую мову.
Яшчэ заўвага: чаму НІ НА ВОДНЫМ дзяржаўным сайце няма беларускага варыянту? У лепшым выпадку можна знайсьці ангельскі. А на той жа старонцы МінАдукацыі, у расейскім варыянце з самым пачатку на жоўтым фоне нейкімі жудаснымі літарамі ўсё ж такі напісана, куды вы папалі.

«Введение в специальность» - это такой предмет, на который можно с радостью не ходить. Слушать, как Кожар рассказывает о своей молодости, его гениальных дипломниках и о том, что нам срочно надо где-нибудь достать чрезвычайно интересный немецкий журнал за какой-нибудь 1980 г. с открытыми глазами просто невыносимо. Однако, в эту среду на десерт нам было приготовлено кое-что интересное: как было заранее извещено надёжным источником, к нам должен был прийти профсоюз собственной персоной в лице этого самого надёжного источника. (Неплохо завернул, а?) Проведя ряд несложных логических операций, я пришёл к выводу, что на рисунок он придёт вряд ли, или он просто мазохист таскаться по всем подгруппам потока. Оставалась только одна пара, поточная, «Введение…». Так что я абсолютно правильно решил приложить некоторое усилие к своему телу и притащиться на эту пару.

( Продолжение с окончанием )

Для всех студентов-архитекторов БНТУ, которые ещё не видели объявки на четвёртом этаже пятнашки (а что, ещё есть такие?):

http://af.rj.tj/

Новый и набирающий популярность неофициальный форум для студентов-архитекторов БНТУ. Вливайтесь! (:

Вы только подумайте, сегодня мне перешёл дорогу президент! Ну, точнее, переехал.
Случилось это, на переходе возле 15го корпуса, когда я решил съездить домой на форточке. Сначала милиционер, стоявший с полосатым органом управления на дороге, посвистел на меня через орган внимания, чтобы я не жал на кнопочку. Фиг ему, я таки нажал. Эффекта это не произвело, разве что он активнее замахал полосатой, разрешая ехать машинам. После пяти минут такого махания на горизонте замаячили Крайслеры президентской охраны. Те прокричали пешеходам о внимательности, а когда они скрылись в направлении Уручья, мимо проехали наконец шесть машин сопровождения и мерин с флагом вместо номера. Вот черти, за эти десять минут можно было дорогу перползти. Причём в обе стороны. Кстати, они ещё и скорость нарушали - ехали 100-120 км/ч. Пожалел я ещё об одном - об отсутствии ружжа камеры, дабы заснять этот исторический момент.

Да, ещё новость. Оказывается, этим чертям из шахматной секции нужен минимум второй разряд. ЗАЖРАЛИСЬ! Так что придётся мне бегать-подтягиваться, блин. Хотя всё равно у них занятия аккурат на пары попадают, во вторник и в четверг.

Наконец-то после первого сентября добрался до обновления постов. Дальше тянуть нельзя, потому что поднакопилось в очереди уже.
Официальная сторона первого сентября прошла незамеченной. И если с утра в колледж мы съездить успели и повидали своих бывших учителей, то на линейку в БНТУ в общем-то не попали. И хорошо. Охрана на стадион нас уже не пустила, потому как мероприятие началось и народу скопилось предостаточно. Так мы постояли среди других таких же припозднившихся у забора, пока какой-то первоклашка не начал читать со сцены проникновенные стихи. Партийная линия касательно программы праздника стала окончательно ясна, и мы с чистой душой отправились домой, чтобы встретиться вновь, но уже вечером.
Неофициальная часть проходила у Лилу. Со столом, выпивкой и хором имени Пятницкого. Что особенно понравилось, так это дружная работа женского коллектива над едой-закуской. Мне досталась только чистка картошки, и то напополам с Вероничкой и Пашей. «Вот бы так каждый день», - мелькнуло у меня в голове. – «Приходишь домой уставший, а там тебе уже обед готовят, лепота». Ну, что-то я ересь понёс, гаремы в нашей стране запрещены…


доказательство

ЗЫ. И дай Бог мне к среде добраться до второго пункта из очереди в блог.)