Ты понимаешь, что живешь в 2008 году, когда:
1. По ошибке, ты печатаешь свой пароль системного доступа на микроволновке
2. У тебя список из 15 номеров, чтобы связаться со своей семьей, которая состоит из 4 человек
3. Ты отправляешь e-mail своему коллеге, что сидит в соседней комнате
4. Ты потерял контакт со своими друзьями или семьей, потому что у них нет адреса электронной почты
5. После рабочего дня ты возвращаешься домой и отвечаешь по телефону так, словно ты еще на работе
7. Ты впадаешь в состояние паники, если вышел из дома без мобильного телефона и ты возвращаешься за ним
8. Ты просыпаешься утром и первая вещь, которую ты делаешь -подсоединяешься к Интернет, даже до того, как выпьешь кофе
9. Ты склоняешь голову на бок, чтобы улыбнуться: - )
10. Сейчас ты читаешь этот текст, ты с ним согласен и улыбаешься
11. Еще хуже, ты уже знаешь, кому ты перешлешь это сообщение
12. Ты слишком увлечен, чтобы заметить, что номер 6 в этом списке отсутствует
13. Тебе понадобилась лишь секунда, чтобы пробежать еще раз по сообщению и убедиться, что номера 6 действительно нет

Вы згодны?))

Раптам зразумела, што кожны раз, калі я запісваю ў сшытку хатняе заданьне, я пішу хз. =))

Паўстала ў камэнтах пытаньне, як жа расшыфраваць-та на беларускай гэта самае хз?

Раптам сёньня зразумеў, што расшыфроўваецца яно менавіта як "Хвала Зянону!"

А пачалося-та ўсё з надзвычай лёкка прайшоўшым занятку па французкай. Потым, як і плянаваў, замест фізкультуры й лекцыі па канструкцыям, на якой нічога новага для сабе я ўсё роўна не пачую, паехаў у горад зрабіць некалькі здымкаў. (Дарэчы, зараз пайду глядзець, калі атрымалася нешта вартае - вылажу.) Ведаеце, даволі цяжка аказалася знайсьці падыходзячую вуліцу, і каб на ёй не было машын. Пакуль я шукаў, сонейка пачало няблага прыпякаць, таму пад канец было вырашана трошкі адпачыць. Ну а паколькі пошукі скончыліся ў Траецкім, ногі самі пайшлі да шырока вядомага ў вузкіх колах Даха. Паралельна з тым было набыта піва Сябар, даволі добрае, скажу я вам.
І вось, седзячы там пад пяшчотнымі промнямі сонейка, слухаючы крыкі чаек, далятаючыя са Сьвіслачы, цвырканьне вераб'ёў, што скакалі побач са мною, ды часа ад часу далятаючы шум машын, у гэтым закутку спакой ў самым цэнтры Менска, я раптам на малюсенечкі крок наблізіўся да нірваны. Ну ці не да яе, але ў прыемным напрамку.))
Нават недавершык такі нарадзіўся:
Стан нірваны
Набліжаецца,
На Дахе абласканы
Сонейкам.

Ні фіга ж я не паэт, ні разу ім ня быў і ня буду. Таму калі жадаеце ўбачыць хоць якую-кольвек рыфму - рабіце паўзы пасьля кожнага радка.)))

ЗЫ. Ішоў учора па вуліцы міма мамашы з малым дзіцём. Напэўна, яно неяк зрэагавала на мяне, бо маці яму сказала: "Да, видишь вот, какой красивый парень идёт." Блін, людзі! Ну высокі, ну зграбны, але ж "прыгожы"? Ці я проста такі сьціплы?))
ЗЗЫ. А яшчэ мне мой стрыечны брат час ад часу тэлефануе. Малы, 9 год, у школцы беларускую мову вывучаюць. Дык калі ён ня ведае, як што напісаць - зьвяртаецца. Дробязь, а прыемна.
ЗЗЗЫ. Мне тут надоечы сказалі, што я што ні допіс пішу - то сачыненьне. Што сапраўды?)

Вокны майго пакоя выходзяць у двор дому. Дворы гэты не шырокі, метраў 20, зусім не шматлюдны, а з супрацьлеглага боку заканчваецца адхонам, на вяршыні якога стаіць школа. Ну вось такая пляніроўка рэльефу, нічога ня зробіш. Але мне гэта й не перашкаджае, бо кватэра на трэцім паверсе, вокны якога знаходзяцца трохі вышэй перашага з двух паверхаў школкі. Уявілі? Ну вось, таму сонейку нішто не замінае сьвяціць цэлы дзень у вокны, бо яны як раз на поўдзень выходзяць, а пры добрай фантазіі, можна ўявіць сабе, што ўнізе роў, напоўнены вадой.
Сеў я сёньня папрацаваць у Аўтакадзе над праэктам прыпынку. І ў нейкі момант заўважыў, што як раз насупраць вакна, на дарожке ля школы сабраліся ажно шэсьць міліцыянтаў, сэржаньцікаў нейкіх у шэрым, якія звычайна ўтрох патрулююць вуліцы. Стаяць, балбочуць сабе нешта, праз адчыненае з нагоды добрага надвор'я вакно далятаюць вадгалоскі іх напэўна звышінтэлктуальнай размовы й рогату, метраў дваццаць ад іх да вакон. Уключыў калёнкі каб заглушыць трэскатню, а потым падумаў, а чаму б ня зладзіць маленечкую open-air дыскатэку? Ну й зрабіў паграмчэй гук (а калёнкі 2х35 Вт)). Ніколі б не падумаў, што на далматынцаў так прыемна глядзець, слухаючы НРМ... А скончылася ўсё тым, што хвілін праз дзесяць яны разшліся тройкамі ў розныя бакі.

Заўважыў, што, чым больш пішаш у блёг, тым складаней бывае адрозьніць лухту ўсялякую кшталту вышэйнапісанай ад чагосьці больш-меньш вартага таго, каб гэта прачыталі ва фрэндстужцы. А калісьці, калі жж у мяне толькі зьявіўся, я ніяк ня мог уявіць, што ж я буду ў ім пісаць... (:

Ну вось штосьці трэба напісаць пра тое, што скончылася, як усё прайшло.
Здаў два праэкта, атрымаў станоўчыя адзнакі, і на тым дзякуй. Бо імкнуцца выканаць іх як мага лепей не было аніякага жаданьня. Па-першае таму, што я не разумею сэнса ў тым, каб выконваць амаль што адны й тыя ж працы па некалькі разоў. Па-другое таму, што не люблю адмыўкі. Па-трэцяе таму, што гэта ўсё было ў каледжы.
Але ж галоўнае менавіта першая падстава. Бо за гэты курс што мы рабілі?

Ордэр - раз. Ну гэта карысна, бо папоўніла нашы веды пра ордэрную сістэму.
Кампазыцыя зь літарамі - два. Ладна, асаблівага сэнсу ў ёй ня бачу, але ж хай будзе, бо выконваецца яна цалкам за паўдні.
Адмыўка архітэктурнай дэталі - тры. Добра, калі нашыя выкладчыкі так імкнуцца ўкласьці ў нашы галовы паняцьце аб тым, як трэба выконваць адмыўкі, гэта як раз тое, што трэба.
Фасад і генплян катэджу - чатыры. Цалкам графічная праца. Карысна яна толькі тым, хто будзе далей выконваць курсавыя рукамі. У той жа час нідзе архітэктары не працуюць за кульманамі ды пляншэтамі. Кампутары даўно ўжо звышэфектыўна замянілі ручную графіку.
Фасад катэджу зноў - пяць. Але тут ужо акварэль, адмыўка. Глядзі тлумачэньні да нумара чатыры.
Архітэктурны помнік - шэсьць. І зноў адмыўка. Дарэчы туш, а не акварэль, але гэта акалічнасьці. Галоўнае зноў у тым, што фактычна гэта марнаваньне часу, бо з аднаго боку мы вывучаем дэтальна дадзены нам помнік, і гэта адзіная карысная рэч, але ж зь іншага гэтае вывучэньне займае толькі малую частку ад усяго часу. Куды больш ідзе на саму адмыўку. Ізноў жа, навошта мне ўдасканальваць гэтую тэхніку, калі я ніколі ў сваім жыцьці ня буду ствараць праэкту рукамі, хіба што першапачатковыя эскізыы?
І яшчэ два праэкты засталіся да канца першага курса.
Перспектыва архітэктурнага помніка - сем. Ну колькі можна? Тая ж адмыўка, але гэта не фасад, а - ОБОЖЭ! - перспэктыва.
І нарэсьце нумар восем - першы праэкт, які будзе цалкам прадуктам нашай уласнай фантазыі - прыпынак грамадзкага транспарту. І хутчэй за ўсё, што выконваць яго на кампутары забароняць.

Што мы маем у выніку?
З васьмі праэктаў тры зьяўляюцца фактычна ідэнтычнымі па тэхнічнаму выкананьню, яшчэ адзін кшталту падрыхтоўкі да тых трох, а калі мець на ўвазе, што месца ручной графіцы ў прафэсыйнай архітэктуры даўно занята кампутарам, то нейкіх асэнсаваных праэктаў усяго тры - 1,8, і на выбар 4-7.

Таму калі жадаеце патрапіць у каменны век - запршаю вас на архітэктурны факультэт БНТУ, 15-ы корпус, чацьвёрты паверх.
УВАГА! Ліфты на гэтым паверсе не спыняюцца, эскалатары не працуюць.

Усім дзякуй за ўвагу.

ЗЫ. А яшчэ я сёньня не пайшоў на дзьве пары - французкую й фізкультуру. За першую пару сорамна, але ж спалучэньне лайновага надвор'я, недасыпу й неабходнасьці хаця б паспрабаваць падрыхтавацца да матэматыкі ўвечары зрабілі сваю цёмную справу.

З гэтым праэктам можна звар'яцець. Дакладна вам кажу. Спачатку я быў напоўнены жаданьнем працаваць і зрабіць як мага лепш, потым я быў злы як тысяча чарцянят, а цяпер вось проста стаміўся й жадаю закончыць нарэсьце і пажадана не зрабіць больш аніякіх ляпаў.

Аднак я не пра праэкт зьбіраўся пісаць.
Калі памятаеце, калісьці я ўжо пісаў, што добра, што "октябрята" перакладаюць на беларускую як "акцябрата", а не, як падказвае лёгіка, "кастрачнята" (ад кастрычніку).
А сёньня па патыліцы жахнула наступная думка: а вось БРСМ яны дарма пераклалі, вой дарма. Бо як гэная абрэвіятура гучыць па-беларуску? БДСМ. [А вось і не перакладаецца. А ідэйка-та вясёлая была... мдзя... пайду лепш далей адмываць.] А што такое BDSM? Менавіта - усялякія сада-мазавычварэньні. Зь бізунамі, кайданкамі й г.д. Цяпер-та я ведаю, чым яны там займаюцца! :D

У вялікае сьвята ўсіх дурняў Яндэкс вось так вось прышпільнуўся:



Замяніў усе банэры зь месцамі ў топе на першае месца, ды й яшчэ й памяняў пол. У жанчын, адпаведна, на кнопцы напісана "Я - 1й".

Чаму я гэта ўсё пішу? Ну проста я з паўхвіліны сядзеў не разумеючы, што за баг, пакуль не паглядзеў, якая сёньня дата. Запрацаваўся, дурань...)

Ну вось, пакуль адныя студэнты вучаць раманскія да лацінскія мовы, пакуль другія сядзяць над матэматычнымі аналізамі, мы, архітэктары, малюем:


Глядзець павялічаны здымак 186кб
Нажаль, яркасьць да кантраст трохі згубіліся, але ж нічога не магу з гэтым зрабіць.

...А ў сераду здаваць графіку... а я толькі сёньня нацягнуў пляншэт... і толькі зараз пачну рабіць курсач... а спаць хоцца... а дзе ж я быў тры месяцы-ы-ыы... вай...

Адзінае, што не зусім мне падабаецца ў прафэсыі архітэктара, дык гэта седзячы спосаб жыцьця. Асабліва калі на на носе здача праэктаў. І так ня шмат рухаесься, а ў гэтыя дні дык і ўвогуле не вылазіш з-за стала ці кампутара.
Трэба тэрмінова запісацца ў нейкі трэнажорны зал. Тым больш, што, як высьветлілася, побач іх ажно тры: адзін нейкі саматужны, а два другіх па-прафэсыйней. Ды й лета хутка, да яго ж таксама неабходна набраць форму.(:

Каб зразумець, як адрозьніваецца нават самае лепшае піва, але зваранае ў нас ці ў Расеі, ад сапраўднага, трэба замовіць, каб табе яго прывезьлі "адтуль".
Staropramen цёмны... чэскі... ммм...(:

Мае знаёмые, зь якімі я бачусь у рэале, пэўна ўжо чулі, што я апошнія гады (мо' чатыры, а мо' й болей) амаль ня бачу сноў. Урэдзь а ўрэдзь бачу, але хутка запамятваю іх, а каб памятаць які-небудзь сон працяглы тэрмін - гэта проста цуд.

Аднак пазаўчора як раз гэты цуд і адбыўся.
Нібыта сядзім мы на занятку па французкай мове ва ўніверы. Пра штосьці там размаўляем, і я бачу, што выкладчыца запісала два нейкія пытаньні ці то на дошцы, ці то ў сваім сшытку, пра што яны ня памятаю, але й гэта не істотна. Істотна толькі тое, што я пачынаю запытваць штосьці пра гэтыя пытаньні на беларускай мове! А дагэтуль мы па-расейску размаўлялі. Праз гэта хвалююсь, але, здаецца, без памылак ці там трасянцы нейкай кажу. А з боку аднагрупнікаў чую і зьдзіўленьне, і нават кпіны, але ж былі й добрыя усьмешкі.

І вось адказаць, чаму дзеяньне адбывалася на французкім, я магу, бо менавіта на ім я заўважыў надпіс на дошцы па-беларуску, а потым даведаўся, што на другім курсе ў нас будзе белмова. А вось чаму я размаўляў на беларускай? Вось тут ёсьць некалькі варыянтаў адказу.)

Ва ўніверсітэцкім комплексе на Барысаўскім тракце, дзе й зьмяшчаецца 15-ты корпус, альма матэр архітэктараў, ёсьць два спартыўных корпусы: адзін стары й маленькі, аб'яднаны са сталовай, а другі паболей, панавей і цалкам прысьвечны спартыўный галіне. Але ў новым я ні разу не бываў. Па-першае таму, што нашы заняткі ў першым сяместры праходзілі ў старым корпусе, а па-другое таму, што ў новым вельмі пільна сачаць за формай. Сёньня прыйшлі на пару, зусім нечакана высьветлілася, што на гэты раз займаемся ў новым корпусе. Пайшлі туды. Не пасьпелі мы зайсьці й пачаць распранацца, як прыбег нейкі дзядзька-надзіральнік ды пачаў правяраць, ці ёсьць ва ўсіх зьменны абутак. Я па старой звычцы прыйшоў ужо абуты ў красоўкі. Як вынік мяне выперлі з корпусу ды яшчэ хацелі паставіць пропуск пары. Дзякуй Драчэўскаму, які ведае мяне як гульца ў шахматы. Ён сказаў: "Я его знаю, это наш шахматист. Я тебя отмечу, что ты был, и иди гуляй". Не, ну мне фіялетава, паставяць дзьве гадзіны больш ці меньш, але з-за гэтага я ўвогуле паехаў дахаты, забіў на лекцыю ў паточцы па канструкцыям і прыехаў толькі на апошнюю пару, на практычны занятак.
Вось і так і вучымся.

Яшчэ кой-чаго па дробязі:
1. Лепш у адказ на "Як справы? Як маесься?" адказаць, што ўсё добра, чым шчыра сказаць "Ды лайнова", а пасьля паўгадзіны тлумачыць, чаму. Звычайна гэта не патрэбна ні слухачу, ні вам. Не датычыцца, аднак, вашых блізкіх. Камусьці ж трэба час ад часу адкрыць душу.
2. Сяджу за кампутарам у сеціве й чакаю. Каго? Чаго? Не, гэта зразумела, а вось навошта? У сэньсе навошта чакаць, а ня дзейнічаць? Пайду дзейнічаць - трэба на заўтрашнюю графіку нацягнуць пляншэт.

...абы не зацяжарыла, ага.
Сёньняшні дзень абяцаў быць надзвычай нудным. З усіх спраў узгадваўся толькі малеенечкі чарцёжык па перапланіроўцы кватэры, які трэ' было проста дааформіць.
Ан не, я знайшоў сабе справу!))
Некалькімі днямі раней я аднавіў DirectX да версыі 9.0с, разьвязаў пытаньне з калёнкамі, якія пачалі чамусьці трохі шумець, паралельна аднавіў драйвер на аўдыёкартку. А сёньня вось вырашыў паглядзець аднаўленьні на GeForce 6600GT. Знайшоў, ага. Згодна інструкцыі мне было прапанавана спачатку выдаліць усталяваную прогу nVidia, каб замест яе паставіць новую. Што я й зрабіў. Аднак разам зь ёй выдалілся й драйвера на чыпсэты мацярынкі, PCI мост ды SM шыну, у выніку чаго зьнікла сеткавая картка ну й іншага па дробязі. Пайшоў шукаць кружэлку з драйверамі на мацярынку (дарэчы nForce4 EP-9NPO3 Ultra). Што вы думаеце? З амаль трох дзясяткаў розных кружэлак патрэбнай не знайшлося! Як вынік пайшоў шукаць па беспарольцы ў сеціве драйвера. Знайшоў, 40мб. Па беспарольцы спампоўваць, ага, дзьве гадзіны й тысяч дзесяць рублёў. Аднак мне пашанцавала. Злавіў знаёмага з адсл-ам, які ўжо зьбіраўся ў хуткім часе кудысьці ехаць. Папрасіў спампаваць, прыехаў да яго, забраў, вярнуўся, усталяваў. Трам-пам-пам!))) Усё запрацавала.)) Сяджу зараз давольны, як слон, з усебакова адноўленым кампом. "Лепота"...

ДСВ - гэта дзень сустрэчы выпускнікоў, калі хто не здагадаўся.

Зайшлі ў каледж, сустрэліся з прэпадамі, папалілі ў дворыке, не пужаючыся, што з-за вугла выбяжыць Дземідовіч, схопіць за вуха й пацягне пісаць выгавар. Якая ж гэта настальгія, а толькі паўгады прайшло. Не, я б гэтыя чатыры гады паўтарыў бы яшчэ. А тыя жарты ды прышпілы, калі з паўслова разумееш, калі проста тупа весела... Параўноўваю з універам, з гэтымі ўчорашнімі школьнікамі, якія корчаць зь сябе такіх дарослых і разумных, такіх ужо пазнаўшых жыцьцё, што сьмешна проста й сумнавата глядзець. (Не, ну ня ўсе такія, але большасьць.)
Пасядзелі потым душэўненька ў Веранічкі. Дзясятка паўтара дзяўчат ды чатыры хлопца. Два торціка, сок, тры шампанскіх ды непазьбежны "Nemiroff" мядовы зь перцам. Ну... душэўненька так. Прыемна было ўсіх пабачыць.
Воось, цяпер адпачываю пасьля адпачынку.(:

Ну што-с, першы дзень вакацыяў прайшоў няблага.
Праспаў да першай гадзіны, урэшце рэшт прыбраўся ў пакоі – бяз гэтых кіпаў паперы, пляншэтаў ды батарэй кілішкаў ён стаў нейкім незвычайна прасторным.(: Заўтра тая ж працэдура чакае кампутар, бо я ўчора набыў ДВД-кружэлак, на якія скіну ўсё тое, што выдаляць ніяк нельга, але без чаго звычайна можна абысьціся. А ўвечары прыйшлі госьці-суседзі. Як там сьпяваецца, добра піці мачна есьці? Вось штосьці кшталту таго.
Увогуле зразумець, што да 9га лютага можна не хадзіць ва ўнівер, не выконваць ніякіх заданьняў і рабіць што і калі табе заўгодна, не зусім атрымліваецца. Мозг гэта ўжо прыняў за праўду, а цела імкнецца схапіць пляншэт і працігнуць адмыўку па таму ж колеразнаўству. Думаю, заўтра гэтыя сымптомы ўжо зьнікнуць.)
І таму дэвіз на вакацыі – не губляць час дарма.

( Посмотреть в полный размер, 81,56 КБ, 600x450 )

Вось яны, цяжкія працоўныя вучэбныя будні студэнта на сесіі.
Увесь вечар і палову дні з ранку да трэцяй гадзіны маляваў практычныя па колеразнаўству. Сьцягнуў з бара амаль усе кілішкі. Цяпер я ведаю, дзеля чаго яны тамака стаяць.))
Допуск атрымаў, аднак трэба зрабіць яшчэ шэсьць асацыяцый. Ну й кубік. Гамон з асацыяцыямі. Асабліва пасьля сьвят. Трэ' заўтра набыць штук трыццаць ватманаў, авось што-небудзь і атрымаецца.
Нічога ня еў з учоршняга вечара. Толькі прыйшоўшы да дому а шостай змог нармальна павячэраць. Уфф... стаміўся. Хутчэй бы іспыт і калі не стоадсоткавы адпачынак, то хаця б зьмена абставін.
Мо' хто пашкадуе, а? (:

Усё, у пашпарце заліковай кніжцы зьявіўся штамп “Дапушчаны да сесіі. АФ”.
Ніколі ня бачыў столькі студэнтаў ва ўніверы. Значыць сесія пачалася.

Урэшце рэшт разьвязаў пытаньне з плястыкавай карткай. Цяпер буду зноў карыстацца каледжаўскай. Але толькі зь лютага. Студзеньскую стыпуху трэ’ па-ранейшаму вытрасаць са старасты.

Паверыў, што ўсё будзе добра. Цікава, я ж яшчэ ня браўся за альбом па колеразнаўству, а чым бліжэй да вечара, тым больш хочацца спаць. Проста неабходна шокавая тэрапія.

Ну што, сьвяты скончыліся? Амаль што, калі не лічыць праваслаўнае Раство Хрыстова. Да таго ж, да яго шчэ тры дні. У гэты ж час перад Новым годам многія толькі-толькі выходзілі на паляваньне за падарункамі. Таму будзем казаць пра мінуўшыя дні, а Раство пакінем на потым.
Сам Новы год прайшоў дома, як і большасьць папярэдніх Новых гадоў. Елі, пілі, сьвяткавалі, - карацей, усё як заўсёды. Даволі міла, даволі ўтутльна, але й даволі сумна. Была адна прапанова, але мяняць дамоўленасьці за два дні мне не хацелася. Трэба адраджаць традыцыю, якая існуе ва ўсім сьвеце, а ў нас была зьнішчана падчас існаваньня атэістычнай савецкай улады: Каляды сустракаць у сямейным коле, а на Новы год ісьці да сябраў. Што такое Новы год? Звычайная зьмена дат. Тое самае, як ноч з 30 верасьня на 1 кастрычніка, напрыклад. У сьвяце Нараджэньня Хрыстова сэнсу куды больш, менавіта яго трэба сустракаць з роднымі. Усе гэтыя разважаньні да таго, што наступны Новы год я буду сустракаць, хутчэй за ўсё ня дома. Надакучыла.
А потым, 2 студзеня, быў яшчэ дзень нараджэньня маці. Усё ж такі два сьвяты запар – гэта жорстка. Але нічога, адсьвяткавалі. Куды ж мы з падводнай лодкі?)
І зь сёньняшняга дня сапраўды пачаўся новы год. Яшчэ не пацучка, да кітайскага новага году шчэ дзесьці месяц-паўтары, але лічбы зьмяніліся, а зь імі штосьці і ў мяне. Патэлефанаваў Віктар з працы, спытаў, у якім я стане, ці магу ўжо зь імі сустрэцца. Разумеючы хлопчык, нічога ня скажаш. Дамовіліся на заўтра.
Хтосьці зараз рыхтуецца да экзамэнаў, хтосьці яшчэ сьпіць пасьля добрага сьвяткаваньня, хтосьці ўжо працуе, хтосьці вярнуўуся з начной зьмены й ціха пасапывае, каб увечары сустрэць надышоўшы ўжо год зь сямьёю. Хто б вы ні былі, дзе б вы ні былі, чым ні займаліся зараз, - шчасьця вам вялікага й посьпехаў! Лёккіх пытаньняў, галавы бяз болю, добрай працы, прыемных сноў.
Афіцыйна ў Беларусі 2008 год абвешчаны годам здароўя, апазіцыйна – годам БНР, бо 90 год як яна была створана, а асабіста ў мяне гэты год будзе годам перабудовы. Фізычнай, душэўнай, духоўнай. Немагчыма зараз адказаць, наколькі глыбокай ці пасьлядоўнай яна будзе, але факт яе існаваньня я магу пацьцвердзіць. Які ўжо дзень жыву з адчуваньнем, нібыта ўсё вакол наэлектрызавана, іскры амаль што бачныя, маленечкі штуршок – і лавіна панясецца. Ведаць бы, зь якога боку падысьці, каб цябе не падамнула. Але ж высьветлім па дарозе, як і заўсёды.

А яшчэ я пачаў вучыцца граць на гітары. Вывучыў трохі акордаў, сяджу над гамамі. Вось.(:

ЗЫ. Для ўсіх аматараў статыстыкі, хто прапусьціў рэклямку, даю спасылку http://www.livejournal.ru/counter . Жадаеце пабачыць, хто зазірнуў на вашу старонку за апошні час? Ці мабыць жадаеце пабачыць колькасьць хітоў за гадзіну, дзень, месяц, год? Ці колькасьць камэнтаў? Вэлкам!)

Амаль што ў навагодні вечар (ну добра, дакладней будзе як раз у ПЕРАДнавагодні вечар) пайшоў з бацькамі ў кіно на працяг "Іроніі Лёсу". Дзіўна, апошні раз яны былі ў кінатэатры ня меньш як год таму, а ўчора самі прапанавалі пайсьці. Ну як жа я мог адмовіцца ад гэтага цуда!) І, як убачыў, не пашкадаваў. Фільм проста найвыдатнейшы. Старыя і новыя акторы, цікава загорнуты сцэнарый, добры гумар, - карацей, фільм прайшоў на ўра. Размоў пра стужку, прынамьсі бацьке, хапіла на астатак вечару ды яшчэ трохі на ранак.

Падлічваць вынікі зыходзячага году ня буду. Магу сказаць толькі, што ў ім добрага было значна больш, чым кепскага, і скардзіцца мне напэўна не на што. Паступіў ва ўнівер, пазнаёміўся з новымі файнымі сябрамі, знайшоў працу (ці яна мяне знайшла?(: ). Увогуле шмат прыемных успамінаў. Спадзяюся, што новы год будзе яшчэ лепшым. А вас, мае шаноўныя фрэнды, яшчэ раз з Новым годам!

Зачыняю жж. Прыкладна да 3-4 студзеня.(:
Аднак гэта ня значыць, што фрэндстужку праглядаць ня буду. Таму чакайце камэнтаў.)
Да сустрэчы ў новым годзе! Пакуль!)