Як высьветлілася, у двух маіх сяброў у гэтыя дні - самыя лепшыя сьвяты, дні нараджэньня.

З чым вас, genevien і kapialush, і віншую!

І няхай нават калі вам жыцьцё падорыць лімон, вы здолееце зрабіць зь яго ліманад. (:

Двацаць год - гэта, ведаеце, ўжо тэрмін. (:
За гэты час я

• не зрабіў усяго таго, чаго бы хацеў зрабіць;


• не прачытаў усяго, што варта было б прачытаць;


• не сказаў таго, што трэба было ў свой час сказаць;


• не выканаў усяго таго, што абяцаў;


• не ...

Зрэшты, чалавек - гэта бяздонны сасуд жаданьняў. Што бы ні было, ён прагне яшчэ і яшчэ большага і лепшага.
Галоўнае - колькі было зроблена, і колькі яшчэ ўсяго цікавага й новага наперадзе!))

( ЗЫ. )

Адзін чалавек, які, мяркую, пажадаў бы застацца невядомым, даслаў мне прыватным паведамленьнем тэкст, зьвязаны з папярэднім допісам, наступнага зьместу:

"Выдатна разумею, хлопча, што ў цябе вельмі гарачае сэрца й сапраўды шчырае жаданьне лепшай долі для нашай Беларусі. Але-ж дзе твой розум? Няўжо ты зусім ня ў стане адрозьніць праўду ад хлусьні, добрае ад злога, справядлівае ад злобнага? Як, напярэдадні вялікага сьвята, можна вось так, не падумаўшы ані, піярыць у сваім блогу мярзотныя допісы хворага на голаў чалавека? Разумныя людзі, а такіх тут, на шчасьце, большасьць, канешне, пачытаўшы, ва ўсім разьбяруцца і ўсё зразумеюць. Але табе, мой сябра, павінна быць сорамна за такі ганебны ўчынак. ГАНЬБА! І ад мяне асабіста, ГАНЬБА! Адказваць мне ня трэба. Нічога тлумачыць таксама. Проста напішы пра сьвята ў сваім блогу. Праўду. Сам. Шчыра. З павагаю, ..."

Не магу не выканаць тваю просьбу. Бо, як я гляджу, тэма Другой Сусьветнай вайны ў нас настолькі балючая, што любое адхіленьне ад агульнапрынятых пастулатаў выклікае рэакцыю, якую можна параўнаць з закідваньнем камянямі так званых вядзьмарак у Сярэднявечча.
Хочаце праўды? Хочаце даведацца пра маё асабістае стаўленьне да 9 траўня? Ну глядзіце.

Для мяне 9 траўня - дзень Памяці тых, хто змагаўся за свабоду нашай Бацькаўшчыны пад час той вайны. Для мяне не істотна, былі гэта байцы Чырвонай арміі, за чыімі сьпінамі стаялі кулямёты заградатрадаў, чырвоныя партызаны ці партызаны, якія былі супраць усіх, але за незалежнасьць Беларусі. Я лічу савецкую ўладу ўладай акупацыйнай, такой жа акупацыйнай, як і нямецкую. Адзінае адрозьненьне іх у тым, што Гітлер плянаваў зьнішчыць народы на захопленых землях, а Сталін дараваў ім якое-кольвек жыцьцё. Абірая паміж зьнішчэньнем і жыцьцём я безумоўна абіраю апошняе.
Я ведаю, што да сёньняшняга дня нам не сказалі й пра палову ад усіх тых фактаў, якія мелі месца ў 40-50-х гадах. Таму я не лічу неабходным вешаць на адных ярлыкі здраднікаў, а на іншых герояў.
Я шаную й паважаю ўсіх тых, хто змагаўся не за Сталіна, не за Гітлера, не за Саветы й не за камунізм, а за Бацькаўшчыну сваю, за народ свой і за нашчадкаў сваіх. І для мяне ня мае розьніцы, на чыім баку яны былі. Гэтых поглядаў я буду прытрымлівацца да таго моманту, пакуль ня будзе адчынена апошняя сатронка з гісторыі Другой Сусьветнай вайны.
Мае дзяды змагаліся найперш за сваю зямлю й загінулі дзеля гэтай справы. І я бязьмерна ўдзячны ім за гэта.
Я супраць нацызма, Гітлера, але й супраць Сталіна. Ні ў тым, ні ў другім я ня бачу анічога станоўчага. Застаецца толькі свая зямля. Вось пра гэта варта памятаць, вешаючы чарговы ярлык.

А што тычыцца сёньняшняга становішча - мне прыкра глядзець, як нашым ветэранам даюць ажно 100 тысячаў рублёў (меньш за 50 даляраў) і ганарацца гэтым, паказываючы па тэлебачаньню. А нядаўна ў іх аднялі ільготы, так жа ганарліва распавядаючы пра гэта. Мне прыкра глядзець на масавыя гуляньні быдлалехтарата, якому абы дай падставу напіцца півам ды бырлам. Мне сапраўды прыкра глядзець на тое, як наша сацыяльная-так-яе-і-раз-гэтак-дзяржава выкарыстоўвае іх, жыцьцё гатовых аддаць за сваю Радзіму на той жахлівай вайне, і як кідаецца лёзунгамі аб захаваньні міра й стабільнасьці "абы не было вайны". А вам ня прыкра? Не? Тады мне вас шкада.

І я сапраўды вельмі рады, што зьявіўся падобны допіс, даволі супярэчлівы, зь якім я не па ўсім пунктам згодны, але вымушаючы страпянуцца ад сну й азірнуцца навокал. Можаце вешаць на мяне ярлык здрадніка, калі жадаеце.

Яшчэ раз, для мяне 9 траўня - дзень Памяці аб усіх тых, хто змагаўся за сваю Радзіму, за незалежную Беларусь. І ня мае розьніцы, быў ён чырвонаармейцам, чырвоным партызанам ці ў радах БКА.

Вось у кагосьці 3-е красавіка зусім звычайны дзень. А ў кагосьці й не.
Прынамсі я дакладна ведаю, што ў аднаго чалавечка сёньня дзень нараджэньня. А менавіта ў вясёлай, добрай, шчырай і (а гэта ўвогуле бясспрэчны факт!) найпрыгажэйшай дзяўчынкі – у Мар’яны v_mariamna Вясенінай.


Жадаю табе сьветлага неба, цёплага сонейка і вольнага жыцьця. А таксама ж надзейных і адданых сяброў, усьмешак насустрач, пазітыву мора і толькі белай паласы ў жыцьці. Усяго-усяго-усяго! :D
А таксама пасьпяхова здаць КСР!))

Ну як жа я мог прайсьці міма такога сьвята, тым больш што сярод фрэндаў большасьць дзяўчыны?(:

Таму віншую ўсіх вас, жадаю, каб вашыя спутнікі ўспаміналі пра тое, якія вы прыгожыя, вясёлыя, добрыя, мілыя ня толькі ў гэты дзень, а штодзённа. Усё астатняе вы дапішыце самі, каму што больш патрэбна.)



І памятайце: усё што мы робім у гэтым жыцьці, мы робім з-за і дзеля вас!)

Сёньня прыйшла ў галаву наступная думка:
А чаму, уласна, 29 лютага ніхто не адзначае як сьвята? Гэта ж такі дзень, які бывае толькі раз у чатыры гады, як Алімпіяда. Дзень, дзякуючы якому, мы маем сёньняшні каляндар.
А давайце сьвяткаваць гэты дзень!(:

Таму віншую ўсіх са сьвятам 29-га лютага!!! :D

Нешта я апошнім часам губляю розныя рэчы. Сярод іншага: месячны праязны на мятро, пін-код плястыкавай карткі, а сёньня бэнзын для запалкі. Шчыра кажучы, праязны я знайшоў, ён проста ляжаў у кішэні паміж цыгарэтамі і студэнцкім, пін-код узгадаў, я пераблытаў яго з пін-кодам самай першай карткі, а вось бэнзын пакуль не знайшоў. Паглядзеў, здаецца, паўсюль, дзе толькі магчыма, а яго няма. А там жа яшчэ ня меньш за палову заставалася! Таму пакуль пакіну фетыш зіпаўскую запалку дома, абыйдусь і аднаразовай.
Гм, гэтак бы й сябе выпадкова не згубіць. Знайсьці сябе ў такім выпадку будзе цяжэй, чым набыць новую бутэльку бэнзыну...
І застаецца толькі спадзявацца на тое, што сёньняшні вечар падорыць мне крушачку шчасьця й задавальненьня. Не, ніякага рамантычнага вечара не плянуецца, я проста іду на канцэрт.(:

ЗЫ. А, сёньня ж дзень Сьвятога Валентыну! Людзі! Кахайце, і хай гэтае каханьне будзе толькі ўзаемным, бо горш за неўзаемнае каханьне толькі сьмерць. Хаця лепш так, чым не кахаць ніколі.
ЗЗЫ. А яшчэ ў stasja_14fev сёньня дзень нараджэньня. Во пашанцавала чалавеку ў такі дзень нарадзіцца!(: Хай шчасьце й радасьць сьвята ўсіх закаханых будзе з табой заўсёды!

Гэта чортава малпа далучылася да ByFly! Йохохо! Цяпер, калі я дома, вы зможаце адшукаць мяне ў асьцы.
Вось што мне спадабалася менавіта ў байфлаеўцаў, дык гэта бясплатная арэнда мадэму на час карыстаньня.
А не спадабалася тое, што трафік не пераходзіць у наступны месяц, толькі грошы.

Аднак усё ж гэта лепш, чым беспаролька ці траты на набыцьцё мадэму ды сплітэра.

А яшчэ здабыў цалкам Simpsons & Футураму. Буду насалоджвацца бліжэйшыя дні.(:

А яшчэ ў трох жж-юзэраў сёньня дзень нараджэньня. У afradyta, antart і licvinkabelarus. Хоць я вас і ня ведаю асабіста, але спадзяюся, што ўсе вы выдатныя людзі. Такімі і заставацеся! (:

У кагосьці сёньня зусім звычайны дзень...

Бо сёньня ў яго дзень нараджэньня!!!

І чалаавек гэты - Шурык aka nedomistik.

Вялікі беларусафоб, злосны забойца мячом дзянь, суфіст-недамістык, магутны серыйнік у пул і проста гроссмайстар. А разам з тым найфайнейшы чалавек і самы лепшы сябар. А ў катэгорыю сяброў я далёёёка ня ўсіх запісваю.(:

Карацей, пазбаўляйся ад апошніх недахопаў, захоўвай усе свае плюсы і ідзі па жыцьці, нікуды ня збочавя. А ўсё астатняе само прыйдзе.

Атрымаў sms…

Вот уходит старый год,
Пусть с собою заберёт
Все невзгоды и печали,
Секс, в котором не кончали.
И скрипучие кровати,
Головную боль некстати,
Тараканов, что на кухне,
Искры, что уже потухли.
Дятлов тех, что нас долбают,
Пусть с собою забирает.
Вот уходит Старый год.
Ну и хрен с ним! Пусть идёт!


З Новым годам! (:

Падгледзеў такую вось віртуальную віншаванку. Калі жадеце мне што-небудзь пажадаць на Новы год, націсьніце на яе й напішыце ў адпаведным вакенцы. А праглядзець, што атрымалася можна будзе толькі пасьля сьвята. З нецярпеньнем буду чакаць.(:


Получи свой Поздравлятор

Уся фрэндстужка забіта віншаванкамі, ну й як жа я магу стаяць з боку?)

Шаноўнае фрэндове!
Віншую ўсіх з Раством Хрыстовым, калі хто з вас адзначае яго па каталіцкім канонам, і з Калядамі!

Хай будуць ў вашым доме толькі шчасьце ды вясельле, а ўсе хваробы, расчаравньні, здрады ды іншая лухцень застануцца дзесьці звонку, далёка-далёка ад вас.

І хочацца папрасіць прабачэньня перад усімі, каго я так ці інакш пакрыўдзіў. Паверце, я не хацеў. Паверце і даруйце, калі зможаце.

А лепшае віншаваньне, на мой погляд - наступны вершык, які я сьцягнуў у valjaryna. Ён настолькі файны, што я не стрымаўся. Даруйце.)

КАЛЯДНАЕ

                         Калі я быў маленькі, усе мае сябры 
                                          наконадні Калядаў 
                                 пісалі лісты з пажаданнямі     
                           Дзеду Марозу ці Сьвятому Міколу,
                            я ж пісаў лісты Богу, бо лічыў,
                         што Бог — самы галоўны Дзед Мароз,
                           прэзідэнт усіх сьвятых Мікалаеў.
                                           Замест эпіграфа

Мэры Крыстмас! Кока-кола.
Ты прыдзі, сьвяты Мікола,
сьнегам поўніць далягляды.
На Каляды. На Каляды.

Не празь сінія этэры —
а праз комін у кватэры.
Ды ў шкарпэткі пакладзі 
дзівы — о-дзі-ры-дзі-дзі!

Як анёлак б’е ў курантны,
прамаўляю модлы-мантры:
дай нам Звышні на Каляды
шчасьця ў горад наш пракляты.

Дай нам добрае надвор’е
без глябальных пацяпленьняў.
Дай дзівоснае сузор’е,
дзе Вэнэра з Марса млее.

Дай шалёных закаханьняў
і каханых нам шалёных,
каб у кожным у дыханьні
любыя пачуць імёны.

Сьвяты вечар. Шчодры вечар.
Добраму сьвятому люду.
Словы простыя і рэчы
зіхацяць прадвесьнем цуду.

Калі быў зусім малечай
я прасіў узяць на плечы
ў таты, мамы і ў дзядулі
і круціў з вышыняў дулі.

А цяпер прашу я ў Бога, 
бо галоўны Ён Мікола, 
каб пакутную дарогу
не разьбіла часу кола. 

Як раней прасіў я цацкі, 
шчанюка і шмат цукерак,
так цяпер прашу я ласкі
боскай і людзей даверу.

Я раней дурнеў на сьвяты,
у зімовай завірусе
кідаў ледзяшамі ў брата
і ў сумёт хавацца мусіў.

А цяпер гляджу я ў неба
кожнаю каляднай ноччу.
Падарункаў мне ня трэба,
толькі б, Божа, мне ня збочыць. 

На Каляды. На Каляды.
Пахне цытрусавай елкай.
Ліхі ўсе і нашы звады
заліваем мы гарэлкай.

На Каляды. На Каляды.
Беларусі я пазычу
новай праўды. Новай Рады.
Новага жывога клічу.

Новага-старога сьцягу.
Новага-сівога гімну.
Каб на эўрапэйскім шляху
ды ня згінуць.

Каб зямля нам нарадзіла
Каліноўскіх і Скарынаў.
І каб нашая радзіна
не ўцякала за адрыну.

На Каляды. На Каляды.
Казкай поўніць далягляды.
Сьнегам поўніць туманы.

А ўначы гучаць званы.

Юзік Кухля, ён жа valjaryna. Арыгінал тутака .

Ня ведаю дакладна, учора сьвята было. ці ўсё ж такі яно сёньня, але...

Віншую ўсіх з Днём Студэнта!!!

Пайшлі мы сёньня адзначаць гэта сваім кладжаўскім гуртом. Ну прыйшлі ня ўсе, прыкладна палова, але ўсё роўна вельмі было прыемна пабачыць людзей, зь некаторымі зь якіх ня бачыўся ўжо паўгады. Першапачаткова плянавалі ісьці ў "7 тон", а атрымалася ў нейкай піцэрыі ў гіпэрмаркеце "Гіпа". Неблагое месца, нягледзячы на ўсе мае сумненьні адносна якасьці піцэрый ды іншых рэстарацый у такіх месцах. Толькі далёка атрымалася ад майго Зялёнага Луга. Амаль ад ускраіны да ўскраіны. Асабліва гэта адчувалася, калі вяртаўся а палове дванаццатага да дому.
Што акрамя сустрэчы з старымі сябрамі запомнілася? Jameson, Tuborg (усё ў незразумелых аб'ёмах), на дзіва добрая піца, салодкае марозіва, пачка Davidoff, якая ці была, ці не... не, усё ж такі была, але хутка скончылася за гэты вечар. Вось, гэта калі кароценька, бо зараз вельмі хочацца спаць і зусім няма прагі да пісацельства.
А напрыканцы, застаўшыяся апошнімі, то бок самымі моцнымі, Лілё, Жорык ды я вярталіся праз сонны Менск да дому. Лілё ўвогуле спала на хаду, толькі дай ёй прысесьці, а зусім жа не піла, што дзіўна. Вяртаньне на апошнім тралейбусе з Усходу, дзіўная незнаёмка, якая ехала паралельна со мной з Кастрычніцкай амаль да майго прыпынку, назіраньні за горадам, выміраючым паступова ад цэнтра да ўскраінаў, образ, засеўшы ўжо даўно ў маей галаве, моцная гарбата перад сном.

Вось і ўсё, скончыўся яшчэ адзін дзень. Зараз дапью гарбатку ды спаааць...

1. А ведаеце, сёньня Сусветны дзень мужчын. Таму віншуем вас, віншуйце нас, каб кожны з нас атрымаў бы свой кавалачак шчасьця. Віншую ўсіх мужчын!))

2. Першы сьнег… А гэта значыць, што сёньня Цна застанецца без мяне. Сядзець у кватэры, схіліўшыся над ордэрам, адчуваць, што з нядзелі на панядзелак хутчэй за ўсё будзе працоўная ноч бяз сна, ведаць, што зараз павінен быць зусім у іншым месьце, абіраць паміж “трэба” і “трэба”. Калі ўжо скончацца гэтыя бясконцыя накладкі, калі трэба рабіць усё і адначасова? Стаміла...

3.


( +1 )