Узята
адсюль.
donjeune on 10 лютага 2008 19:56 (local)
ні разу ня бачыў такой магчымасьці. хіба што толькі праз выбар паказу старнокі запіса з камэнтамі: стыль як у тэмы ці стандартны. Я памятаю, што такая магчымасьць выбару была раней, але дзе яна зараз ня памятаю.
nikita_syskov on 10 лютага 2008 20:02 (local)
яна недзе побач
donjeune on 10 лютага 2008 20:06 (local)
Ісьціна дзесьці побач, агент Скальлі.))
ЗЫ. Дарэчы, 50-ты камэнтар. Вось і ня трэба шукаць як згарнуць галіны - самі павінны зараз згарнуцца.)
nikita_syskov on 10 лютага 2008 20:19 (local)
гэта быў усё-ткі Фокс Малдэр)))
і яны павінны згартацца калі трэба а не калі захочуць))
donjeune on 10 лютага 2008 20:22 (local)
Трах-цібідох-цібідох! Сім-сім-салабім, КАМЭНТАРЫ, ЗГАРНІЦЕСЯ!)))
nikita_syskov on 10 лютага 2008 20:26 (local)
трэба было сказаць ЛЯСЬКІ-МАСАСЬКІ!!!
а ўвогуле, як казаў Амаяк, спачатку дрэба дзьмухнуць, бо калі не дзьмухнеш то ніякага цуду не ўбачыш)))
donjeune on 10 лютага 2008 20:28 (local)
Дык а дзьмухнуў, і нават волас з барады адарваў. Усё як трэба! А яшчэ трэба зрабіць некалькі пасаў рукамі. І вось вынік - яны такі згарнуліся!))
nikita_syskov on 10 лютага 2008 20:36 (local)
не пакінулі ім выхаду -- з усіх бакоў аблажылі чараўнікі))
donjeune on 10 лютага 2008 20:40 (local)
ну, а то штосьці гэтыя камэнтары зашмат сабе дазваляць сталі: то яны жадаюць знарнуцца, то яны не жадаюць...
слова чараўніка - яно моцнае, насуперак усім жаданьням!)
nikita_syskov on 10 лютага 2008 20:42 (local)
тут усё павінна быць проста: чараўнік сказаў -- камэнтар зрабіў...і ніякіх пытанняў)))
donjeune on 10 лютага 2008 20:50 (local)
менавіта. у камэнтароў у параўнаньні з чараўнікамі ня больш правоў, чым у міліцыянта ў параўнаньні з агл'ам.)
nikita_syskov on 10 лютага 2008 20:55 (local)
чараўнік чалавек, а камэнтар -- не..з гэтай дыскрымінацыі й растуць вушы падпарадкавання..тут свая справа, міліцыянты ні пры чым))
donjeune on 10 лютага 2008 21:00 (local)
зразумела што ні пры чым. гэта метафарычнае параўнаньне, магчыма ня вельмі ўдалае. я ж чараўнік, а не паэт.)
nikita_syskov on 10 лютага 2008 21:04 (local)
у чараўнікоў таксама ёсць душа))
і калі трэба -- яна здольнае на ўсё, і палёт той душы не рахзбіць не спыніць не стрымаць)))
donjeune on 10 лютага 2008 21:09 (local)
натхненьне ды душа - гэта тое, што адрозьнівае чалавека ад камэнтара.)
nikita_syskov on 10 лютага 2008 21:12 (local)
ну скажам так -- у сапраўдны камэнтар чалавек кладзе частку душы і кавалачак натхнення, але ж да памеру чалавека камэнтар ніколі не дарасце, таму і будзе падпарадкоўвацца свайму стваральніку-дэміюргу))
donjeune on 10 лютага 2008 21:17 (local)
увогуле можна сказаць, што камэнтар - гэта дзіця, а чалавек-стваральнік - бог. сапраўды, дзіця можа вырасьці, парадзіць пасьля сабе цэлую галіну іншых камэнтароў, якіх бы не было безь яго (нягледзячы на неабходнасьць прысутнасьці пэрсанальнага чалавека-бога), але дарасьці да ўзроўня стварыўшага яго - ніколі.)
nikita_syskov on 10 лютага 2008 21:23 (local)
менавіта так *паправіў акуляры* і тут можна правесці доўгую паралель з тым, што робяць бацькі каб паставіць сваё дзіця на ногі, так і стваральнік камэнтара павінен клапаціцца пра развіццё камэнтару і думак якія першапачаткова ўкладзены ў яго..але ж дзеткі часам перарастаюць сваіх бацькоў -- бо яны цалкам растуць, а камэнтар падзяляецца кожны раз і звужаецца))
donjeune on 10 лютага 2008 21:33 (local)
о, безумоўна, калега! *таксамака паставіў акуляры на месца, не, сур'ёзна*
і, раз за разам гледзячы на ўсё новыя і новыя галіны камэнтароў-нашчадкаў камэнтара праайца, я ўсё не спыняюся зьдзіўляцца як жа падобна жыцьцё камэнтароў на жыцьцё людзей. сколькі разоў бачыў ужо я, як пасьля вялікага, разумнага й магутнага продка паступова нараджаліся ўсё больш і больш неразумныя ды кволыя. таму я лічу, што стваральнік камэнтара нясе адказнасьць ня толькі за лёс свайго камэнтара, але й за лёс усёй галіны камэнтароў-нашчадкаў!
nikita_syskov on 10 лютага 2008 21:38 (local)
так-так! як патрыярх і сапраўдны Бацька сваёй сям'і павінен клапаціцца пра сваіх нашчадкаў, так і стваральнік камэнтара павінен думаць пра лёс кожнага, нават самага маленькага камэнтарчыка з ягоанй галіны, ахінуць пяшчотай і лагодна накіраваць у патрэбным накірунку - -да роськвіту і найлепшага выгляду
усё...мну стамілася, мну пайшло спаць бо 3 дні сьвята гэта кул, але ж наперадзе 5 дзён працы з ранку да ночы
donjeune on 10 лютага 2008 21:40 (local)
аналягічна, калега. толькі замест працы вучоба, а сёньня ноччу прыйдзецца ўсё ж папрацаваць. бывай.
Увогуле, нам з гэтым калегай лепш не сустракацца ў камэнтах. Флуд не па сабжу забясьпечаны. Зь іншага боку, прынесьлі карысьць - камэнтары ўсё ж згарнуліся.)))
А мяне гэта ўсё вось да якога пытаньня прывяло:
Як вы лічыце, у якой ступені мы самі кантралюем сваё жыцьцё? А калі ўзяць нават сваё цела, наколькі кантралюем мы яго, неад'емлемую частку саміх сябе? Можна мы занадта самаўпэўненыя і здольны ўплываць куды меней на свой лёс, чым ганарліва лічым?ЗЫ. Вось зараз завяршаю гэты чортавы дзіцячы садок. Заўтра ўвечары чакайце малюнкі як пацьверджаньне. Не, то бок не заўтра, а ўжо сёньня.)