Вырашыў такі напісаць невялічкі допіс пра ўчорашнюю акцыю, які грунтуецца перш за ўсё на маіх уласных назіраньнях, а таму не прэтэндуе на аб'ектыўнае асьвятленьне падзей. Проста мой погляд на падзеі.

( Частка з маімі ўласнымі назіраньнямі )


Ну а вось вам некалькі спасылак на афіцыйныя крыніцы:
Супрацьстаяньне на Дзень Волі (фота)
Дзень Волі (фота)Расьсечаны Дзень Волі (хроніка, фота, відэа)
Фоторепортаж с акции в честь Дня воли
Мы дайшлі! (фота з МБНФ)
Галоўны міліцыянер Менска падсумаваў Дзень Волі
Photos results for minsk

Дарэчы, былі затрыманыя нават прадстаўнікі літоўскага тэлебачаньня. Пасьля іх выпусьцілі, але відэа канфіскавалі.

ЗЫ. Дарэчы, пад час разгону ўдзельнікаў акцыі, адбылося сутыкненьне аўтазака з маршрутным таксі. Кіроўца аўтазака здаваў задам і не заўважыў таксі. Цікава, хто будзе пакараны?

UPD P.S. Як сказала мне маці, калі я вярнуўся дамоў (а яна ня ведала, дзе я быў): "В тебе что-то изменилось. Что-то в твоём лице." Ня ведаю, я, здаецца, не заўважыў, але хто яго ведае...

UPD2 http://lesnoi-slon.livejournal.com/202174.html#cutid1 пачытайце, добра напісана

Мае бацькі заўсёды ў лепшым выпадку нейтральна ставіліся да латэрэй увогуле і да нашых нацыянальных у прыватнасьці. Я дык увогуле глядзець не магу на гэты лахатрон.
І можаце сабе ўявіць маё зьдзіўленьне, калі я даведаўя, што яны набылі гэтыя квіткі ў дадатак да падарункаў бабулям. Дзякуй Богу, што толькі ў дадатак, а тое ббыло б як у той рэкляме ("Милая, что тебе подарить?"-"Квартиру"-"А ещё?"). Больш таго, калі яны выцягвалі гэтыя квіткі зь вееру ў руках прадавачкі, то выпадкова выцягнулі яшчэ адзін, які прыліп так, што яго заўважылі толькі калі прыйшлі дахаты й вылажылі на стол. (Дарэчы, маці потым схадзіла й вярнула грошы за гэты квіток.)
Даведаўшыся пра гэты дадатак, я аўжартам-паўсур'ёзна сказаў, што, калі хто-небудзь выйграе машыну, я набуду новы квіток і зьем яго. І што вы думаеце? Як ні дзіўна, есьці мне нічога ня прыдзецца - з усіх нас выйграла толькі адна бабуля, ажно 6900 рублёў.

Дарэчы, з усіх грошай (трохі бльш за 2 мільярда рублёў) толькі палова адыходзіць у выйгрышны фонд. Цікава, якая частка з астатняга мільярда адыходзіць да дзяржавы? Мяркую, што ня меньш за палову, то бок 200 тыс даляраў штотыдзень толькі ад "Супэрлато".

ЗЫ. Маленькі вершык для мужчын, прыйшоў на слухаўку:

( вершык) )

Чаму я не паэт?
Я сачыняў бы вершы;
Чаму я не празаік?
Я бы пісаў раманы;
Чаму я не мастак?
Я бы пісаў палотны;
Чаму ня бард я?
Сьпяваў бы песьні я;
У гонар Твой.

Я проста чалавек, сьляпак,
Які імкнецца здацца відучым.

---

Толькі такі самаўпэўнены дурань, як я, мог разьлічваць на тое, каб паглядзець зацьменьне месяца, якое павінна было адбыцца прыкладна а чацьвёртай гадзіне раніцы. Прынамсі калі я вяртаўся ўвечары дадому, неба было чыстае, насычана сіняе, зь месяцам, - усё як мае быць.
Раніца сустрэла мяне завесай лёгкіх хмар, афарбаваных сьвятлом гарадзкіх ліхтароў у жаўтавата-фіялетавы колер, з-за якіх, зразумела, нічога не было бачна. Мяне абкружала непаўторная цішыня, якую можна пачуць толькі ў горадзе: недзе далёка шалела аўтамабільная сігналізацыя, з карнізаў на зямлю падалі кроплі талага сьнегу, брахалі сабакі за тры квартала ад мяне ва ўласных маёнтках. Праехаў па ходніках трактар, падмятая іх. Але ў гэтай цішыні, ва ўсім гэтым абкружэньні гукаў, кожны мой гук быў недарэчным. Таму я імкнуўся ісьці як мага цішэй, але ж усё роўна не атрымоўвалася. Горад спаў. Чатыры гадзіны раніцы - гэта такі час, калі ўсе паўночнікі ўжо спяць, а ўсе жаўранкі яшчэ не прачнуліся.
Я паглядзеў на котку. Яна была белай з чорнымі плямамі на сьпіне і чорным хвастом. Не зважаючы на мяне, яна прабегла ўздоўж машын кудысьці па сваіх справах. Машыны міргалі агменьчыкамі сігналізацыі. Напэўна, яны таксама сьпяць па начох, а як жа інакш?
Трэба было вяртацца.

Еду сёньня ў тралейбусе. Побач са мною, ля выхаду, стаіць пяці-шасьці гадовы хлапец разам з маці ды бабуляй. Бадзёра й незалежна, як усе ў яго ўзросьце, трымаецца за поручань і енчыць, выпрашвае ці то кніжку нейкую, ці то дзіцячы часопіс. І ставіць адзіную ўмову: толькі каб ён быў не на беларускай мове. На зьдзіўленьне маці ён вельмі сур'ёзна й упэўнена кажа: "Она меня раздражает!"

Сьнедаючы, гляджу тэлевізар. Выпадкова трапляю на Міншчыну па СТБ, на беларускай мове. Сяджу й у захапленьні слухаю, нягледзячы на тое, што інфармацыя тых рэпартажаў каштоўнасьці для мяне ня мае аніякай.

Ці бачылі вы ролік “Белтэлекома” са словамі “Аллё - што стаіць за гэтым словам?”?
Вось, зараз я зразумеў, чаму ў нас такая сувязь пагана. А як жа вы думаеце, калі вашыя словы перадаюць па ланцужку ў тысячы чалавек. Будзеш ужо рады, што сэнс захаваўся.
Цікава, а як яны перадаюць інтэрнэт-сігнал? Якім бурбатаньнем?
А ўсяго трэба падстанцыю пабудаваць да правада працягнуць.

ЗЫ. Дарэчы, якое цудоўнае надвор'е было ўчора. Як раз для прамэнадаў. Пашанцавала вельмі зь ім. А сёньня вось... ізноўку дождж.