У мінулым запісе абяцаў я вылажыць адрэндараныя выявы апошняга праэкту яшчэ ўчорашнім вечарам, але не атрымалася. У чарговых раз было вырашана ўнесьці зьмяненьня, а потым, калі ішоў ужо рэндэр, я быў вымушаны прыпыніць яго. Блін, аднаго кампутара ў кватэры, верагодна, ужо не хапае. І як заўсёды, усё робіцца ў апошні момант.
( трохі тэкста ды выявы )


2500x1875 render time: 0:20:49

( здымак, 600х800, <100kb )

Што яшчэ дадаць? У суседняй групе Лаўрэцкі большасьці ставіў не ніжэй за 8. І зноў пофігу. Кішыку, напэўна, не спадабаўся цёмны фон, бо дзясяткі стаяць за нейкія блёклыя малюначкі. Зноў пофігу, бо я зрабіў так, як падабаецца мне. Хаця памылачкі ёсьць, я й сам бачу. Але ж...
...моцная ўсё-ткі гэта рэч - ПА-ФІ-ГІЗМ. (:

Імгла над горадам цэлы дзень. Здаецца, што зіма ў лепшым выпадку прыйдзе пад новы год, ды й то, на тыдзень, ня больш. Але ж увечары ў такое надвор'е рабіць прамэнады нібыта доктар прапісаў. Калі запальваецца начное асьвятленьне, усё навокал становіцца трошкі незнаёмым і трошкі чарадзейным. І лепш за ўсё гуляць у такой час не аднаму.
Прыкладна так я думаў, вяртаючыся з працы па бязлюдным вулачкам цэнтральнага Менску. З раёна Дынама-Купалаўскай праз Купалу да Свіслачы і да трамваяў на Перамозе. Гэтыя манахі мяне (да і астатніх) пачынаюць ужо задзёўбываць. Трэці раз запар яны пераносяць сустрэчу, прычым ужо тады, калі ўсе сядзяць ды чакаюць іх. Замест сёньняшняй сустрэчы а трэцяй яны прапанавалі ці а пятай, ці ў нядзелю а дванаццатай. Га, а як жа сьвяты выхадны - нядзеля? Добра, згадзіліся на заўтра, але я не паеду, вучыцца трэба. А хацелася б на іх паглядзець...
Тым часам ужо падрыхтаваны эскізы пляніровак, нават у двух варыянтах, ёсьць накіды фасаду, а я ў парыве натхненьня стварыў замалёвачку-канцэпт, якую й прапаноўваю вам паглядзець. Па першасьці яна была проста аловачным малюнкам, але перад тым, як зрабіць допіс, я трошкі расфарбаваў яго ў фаташопе.



Запамятаваў дадаць, што ўвесь комплекс будынкаў праектуецца ў суздальскім стыле 14-16 стст.

Дзіўна, чаму шчасьце ня можа быць усеагульным, усебаковым, калі зьдзейсьняюцца ўсе пляны й мары. Вось здаецца няблага адпачыў ад універа (калі ня ўлічваць, што палову з гэтага тэрміну я хварэў), амаль што тры тыдні, а потым зноў пары ў панядзелак, турнір ва аўторак ды сераду, пары ў чацьвер, а потым да панядзелка выхадныя. Вось здаецца й першая перамога адбылася. Мяне нават знайшла праца. Сапраўдная, смачная й хуткая. Нават ва ўніверы (я вельмі на гэта спадзяюся) няма невырашальных праблем. Але вось адзінага кавалачка няма. “Будзе добрая ўлада, будзе штосьці на стале. Аптымальныя расклады, ды чагосьці не стае.” І адчуваеш сабе трошкі падманутым. Але надзея ёсьць, шаноўнае спадарства. Усё будзе. Зь кім жа, як не са мной?)
Дарэчы, пра працу. Учора патэлефанаваў адзін дзядзька, уладар архітэктурнага бюро, якому я гэтым летам выконваў адзін эскізны прэкцік. Запрасіў паўдзельнічаць у разработцы эскізнага праэкту выставачнага комплексу на 3000 метраў. Самае сьмешнае, што гэта заказ нашае праваслаўнае царквы. Ім ужо зрабілі й зараз робяць праэкты іншых будынкаў у манастырска-царкоўным комплексе ў Навінках. Я як раз пару год таму быў там з Карповіч на экскурсыі, тады там толькі займаліся роспісам самай першай царквушкі. Часу дадзена да Новага году. Жах, насамрэч, таму што патрэбна звычайна месяцы тры, а не тры тыдні. Тэрмін маленечкі, таму й грошы немалыя. Калі ўсё будзе добра, то я стану багаценькім Бурацінам. Калі не – не хачу думаць пра гэта нават.)
Сёньня ўвечары як раз еду на сустрэчу. Прыедуць нейкія манахіні, якія выступаюць у ролі заказчыкаў. А я павінен разьбіць контуры, якія мы толькі ўчора акрэсьлілі, на функцыянальныя зоны.
А да таго ж бацькам трэба дапамагаць. На выхадных ізноў будуць на маю галаву нейкія разгорткі. І да панядзелка праектаваньне трэба зрабіць хоць крышачку, бо тры гэтыя тыдні я на яе забіваў. Вось і спрачайся пасьля гэтага са сцьвярджэньнем “Не адкладвай на заўтра тое, што можна зрабіць сёньня”.

Ітак, першыя праэкты, ці працы, ня ведаю як іх дакладней называць, скончаны.
Таму для тых, хто ніяк не зьвязаны з архітэктурай і цікавіцца, чым жа я займаўся ўвесь гэты час; для тых, хто ведае, што такое першы курс універа і жадае паглядзець на працы іншых студэнтаў (то бок маі); для тых, каму проста цікава, - прапаноўваю паглядзець наступную
( справаздачу са здымкамі. )

ЗЫ. Сёньня мы яшчэ павінны былі ўвечары хлапчуковым гуртом адзначаць здачу праэктаў, але амаль палова зь іх не перажылі, напэўна ночы перад панядзелкам й засталіся дома. А здавалася, што дамаўляліся. Мьдзя, кагосьці заўтра мы з Вадзімам папінаем…
Затое я файна пагуляў у добрай кампаніі і патрапіў у МакДак на Пушкінскай. Дзіўна, нібыта сто год там не быў. Дзяк табе за гэты прамэнад і за тое, што сон прайшоў, а тое як зомбі нейкі з ранку быў.

Дакладна вам скажу, што архітэктурны ордэр – самы загонны праэкт. Сапраўднае ўтаймоўваньне плоці, мазахізм нейкі. Перачэрчваць адно ў адзін з метадычак (у вельмі дрэнным стане, дарэчы, таму час ад часу немагчыма нават штосьці зразумець, асабліва ў дэталях аздабленьня), проста каб зразумець што такое ордэрная сістэма і каб набіць руку. Так, я згодны, што пэўны эфект гэта прыносіць, але таго ж самага можна дабіцца іншымі спосабамі.
І галоўнае: дзеля каго я намагаюся рабіць усё як мага дакладней і рабіць як мага больш дэталей? Каб штосьці даказаць? Сабе я ўсё даказў яшчэ пяць год таму. Настаўнікам усё адно, ці ты зробіш усё ідэальна, ці не. Сем балаў, восем ці дзесяць. Якая розніца? А вось не, пакуль розум нудзіць, што трэба пашавельвацца і не заганяцца з дэталямі, рукі ўсё роўна прачэрчваюць кожны завіток. Мдзя.
А тым часам графіка знаходзіцца на ўзроўне эскіза, нават некаляровага.
А тым часам вельмі хочацца пайсьці заўтра на дзядзоў. Усяго тры-чатыры гадзіны, але працы яшчэ вельмі і вельмі шмат.

Ну а пакуль я заганяюся з усім гэтым, паглядзіце на вось гэты здымак, зроблены ў Маскве праз шкло адной з (быўшых) крам:

Мдзя, час здачы курсавых падкраўся, як заўжды, непрыкметна. А ордэр яшчэ толькі напалову, а на графіку няма нават нацягнутага планшэту… Таму вось зараз адпачну гадзінку, пасьнедаю і пачну працаваць. Мой уласны архітэктурны тыдзень пачынаецца, да панядзелка трэба зрабіць два праэкта. Жах, але ўсё ж такі мой гадзіньнік падказвае, што часу дастаткова. Як раз каб пасьпець.)

Дарэчы, з прыемных навінаў. Я ўрэшце рэшт атрымаў падручнікі (гэта яшчэ не прыемная навіна)), а зь імі вышмат на беларускай мове, са слоўнікам. А складала гэты падручнік тая самая Гудзень у складзе іншых настаўнікаў.

І ня ведаю пакуль, як ставіцца да новага закону “Аб правілах беларускай арфаграфіі і пунктуацыі”. У навінах, зь якіх я й даведаўся пра яго, казалі, што тэкст закону можна знайсьці на сайце МінАдукацыі: http://www.minedu.unibel.by/ . Там нічога няма. Дарэчы, калі вы знойдзеце якія-небудзь спасылкі на зьмест закону, камэнтуйце, калі ласка. Пакуль што ёсьць толькі вось гэта :
Свой выступ Радзькоў закончыў наступным чынам: “Гэты закон стане дзейным сродкам спыненьня практыкі непрадуманага і па сутнасьці супрацьзаконнага ўжываньня ў пэрыёдыцы так званай “тарашкевіцы”, паведаміла “Радыё Свабода”.
Хаха, яны б яшчэ за выкарыстаньне тарашкевіцы на нэт-абшары зачынялі б старонкі, а іх уладальнікаў сажалі б на нары.
На маю думку, закандаўчае ўмацаваньне нормаў правапісу, якія заснаваныя на рэформах 53-57 гг.- гэта крок у нікуды, таму што пры саветах ішла поўнамаштабная русіфікацыя мовы. Наадварот, трэба вяртацца к граматыцы Тарашкевіча як да апошняй спробы сапраўды сабраць і ўдасканаліць беларускую мову.
Яшчэ заўвага: чаму НІ НА ВОДНЫМ дзяржаўным сайце няма беларускага варыянту? У лепшым выпадку можна знайсьці ангельскі. А на той жа старонцы МінАдукацыі, у расейскім варыянце з самым пачатку на жоўтым фоне нейкімі жудаснымі літарамі ўсё ж такі напісана, куды вы папалі.