Учора ўвечары суседка зноў пачала званіць. Прыйшлося адчыніць.
Пьяная, завалілася ў споднім, пачала клясьціся маці ў вечнай любові да нас. Усунула нейкі кошык з сасновых гузаў.
На лямант прыбег бацька, убачыў гэтае непатрэбства, выпер суседку на лесьвіцу, ледздь стрымліваючы сябе, каб не паслаць яе куды й ракі не заходзяць. Тая з чагосьці вырашыла, што ён пакрыўдзіў маці, і пачала пагражаць, што, калі тата будзе крыўдзіць маці, дык яна, суседка, яго забье.
Мля, ну што за краіна підарасаў? У такія моманты хочацца жыць дзе-нібудзь, дзе вакол ня будзе людзей увогуле, а асабліва такіх вось згубіўшых рэшткі розуму алькашэй.

А вось цікава, на Басах як з надвор'ем? Такія ж дажджы, як у нас, ці ўсё ж сонейка сьвеціць?

Ну й напрыканцы анекдот.

Ідуць два габрэя па габрэйскіх могілках.
Адзін аднаму:
- Вось, тут пахаваны вядомы музыка. Вай, хацеў бы я ляжаць побач зь ім.
Ідуць далей. Той жа працягвае:
- А гэта магіла славутага мастака. Было б няблага ляжаць тут.
Другі кажа:
- Ведаеш, Мойша, а я хацеў бы ляжаць з нашай Сарай.
- Як, Ісаак, яна ж яшчэ жывая!
- Менавіта! - узьняў палец Ісаак.

Працягваючы тэму "суседка":

Сёньня зноў давялося зь ёй размаўляць. І вось што я пачуў сярод іншага:
"Когда тебе больно, Илья, не смотри на землю, там много плевков. Смотри на небо."
Вось такое трохі нечаканае філязафічнае назіраньне.

Ня ведаю зь якой нагоды гэтак адбылося, але нашая суседка па лесьвіцы проста ўлюблёная ў нашую сямью. Пры чым любоў гэтая вагаецца ад пьянай закаханасьці падчас чарговага запоя да нейкай сарамлівай улюблёнасьці ў невялікія пэрыяды цьвярозага жыцьця.
Так атрымалася, што мая маці ведала яе яшчэ ў той час, калі тая, Сафія N, была выкладчыкам па фізкультуры ва ўнівэрсітэце, дзе вучылася маці. Маладая, прыгожая, моцная, вясёлая, спарцмэнка, пераможца спаборніцтваў - такой была тады наша цяперашняя суседка. Забітая, зь дзецьмі, якія разьехаліся па сваіх семьях, з адзіным сябрам-сьпіртам, на мяжы нармальнага існаваньня - такой яна стала зараз.
О, як яна вар'яцела ў ранейшых запоях... Бегала па пад'езду а трэцяй гадзіне ночы, грукала ўсім у дзьверы, крычэла, што ў яе кватэры ці то чэрці, ці то злодзеі... Аднойчы вызвала міліцыю, сказала, што нейкія людзі ў яе кватэры крадуць яе рэчы. Прыехала міліцыя, дзьве гадзіны ночы, узьняла палову пад'езда, з аўтаматамі, у бронекамізэльках, з сабакам. Вядома, нікога не знайшла. А ад суседкі нават алькаголем не патыхае, нават голас не пьяны. Аднак жа ў шпіталі хутка высьветлілі, у чым справа.
Колькі разоў яе спрабавалі лекаваць, усё дарма. Аднойчы, калі да яе якраз нечакана прыехала дачка, у суседкі ад наступстваў белай гарачкі зрабіўся прыпадак кшталту эпілептычнага. Усім сусьветам неяк дапамаглі, вызвалі хуткую дапамогу, якая завезла яе ў рэанімацыю. Яшчэ ледзь-ледзь, і жыцьцё яе скончылася б.
А дачка, Наташа, пайшла па сьлядах маці. У тым сэньсе, што стала спарцмэнкай, займаецца бодыбілдынгам. Бачыліся зь ёй некалькі разоў, размаўлялі, вядома ж пра каго.
Неяк прыкра, няёмка гэта ўсё бачыць. Назіраць, як чалавечыя парокі жыўцом зьядаюць чалавека, проста немагчыма. І хочацца адмежавацца ад гэтага, заплюўчыць вочы, але так нельга.
І вось сёньня, літаральна паўгадзіны таму, яна зноў пачала званіць. А ня чутна яе было ўжо некалькі тыдняў, напэўна. А бацькоў маіх няма, паехалі па сваіх справах. Прынесла нейкіх квяточкаў, у вазоне, прыгожых, маўляў, дачка ейная прасіла нам перадаць, ага, канешне. Потым пазваніла зноў, пацягнула кудысьці ў кватэру. А ў яе там на кухні клетка з дзвума папугаямі. Сядзяць, буркуюць між сабой, прыгожыя, вясёлкавых колераў. Пастаялі, паглядзелі на гэта. Зноў пачала штосьці казаць нязьвязна пра нас, пра любоў, пра дачку... Потым неяк разьвітаўся зь ёй, пайшоў дахаты.
Божа, ты ж усемагутны, дай ты ёй моцы ў барадзьбе з сабой, а нам спакой. Проста ня ведаю, што сказаць. Неверагодна жахліва глядзець на тое, што зь людзьмі робіць жыцьцё й лёс...