На выходных зьезьдзіў з бацькамі ў Віцебск.
Я плянаваў наведаць яшчэ й Полацк, але было вырашана пераночыць у нашай хаце ў вёсцы, якая як раз на паўдарогі паміж Менскам і Віцебскам, і вяртацца ў Менск.
Такім чынам, былі ў Віцебску адзін дзень, у суботу.

У гэтым запісе напішу пра свае ўражаньні ад гораду, Славянскага базару ды Горада Майстроў, а здымкі чакайце крыху пазьней, серыяй зь некалькіх пастоў. Бо наздымаў шмат, наўпрост бракуе часу на прагляд ды апрацоўку. Самае смачненькае, як заўсёды, будзе напрыканцы, таму сачыце за апдэйтамі.(:

Ну а цяпер да сабжу.
( крыху тэксту )

Ну вось прыкладна такія ўражаньні ў мяне пакінуў Віцебск. Як я ўжо пісаў, чакайце ў хуткім часе запісаў са здымкамі, дзе я паспрабаваў сабраць усё лепшае, што ўбачыў.

UPD Першая частка здымкаў: "Нататкі дылетанта. Віцебск. Людзі і нелюдзі."

UPD2 Другая частка здымкаў: "Нататкі дылетанта. Віцебск. Архітэктура."

Трэцяя і апошняя частка здымкаў: "Нататкі дылетанта. Віцебск. І яшчэ некалькі здымкаў."

Па каналу "ТВЦ" даволі даўно ўжо паказваюць цыкл ролікаў "История государства Российского" (па спасылцы невялічкае інтэрв'ю). Грунтуецца ён на працах гісторыка Расейскай Імпэрыі Карамзіна. Тое, што і як ён пісаў, стваралася перш за ўсё дзеля самой Расеі, узьняцьця яе аўтарытэта ў вачах грамадзян і на сусьветнай арэне. У прынцыпе, нічога дзіўнага няма, што расейцы зараз вырашылі данесьці да шырокіх колаў гледачоў менавіта гэты пункт гледжаньня. Бо шмат у якіх краінах нармальным лічыцца крыху абеляць сваю гісторыю.
Дзіўна іншае. На днях па БТ пачалі паказваць паўтор цыкла "Летапіс часоў". І вось тут пачынаецца самае цікавае. "При создании фильма особое внимание было уделено достоверности реконструкции событий. Сценический материал основан на научных исследованиях и прошел экспертную оценку белорусских историков." Уся гісторыя аднак паказваецца як фактычна супрацьстаяньне праваслаўных беларусаў і каталіцкіх літоўцаў і палякаў. А вось расейцы ў выглядзе Івана Жахлівага выглядаюць выратоўнікамі, якія вызвалялі беларускія землі і імкнуліся ўзьяднаць у адно цэлае Русь. Сам Іван Жахлівы паўстае ў выглядзе цара строгага, але справядлівага. Так, ён караў сьмерцю часам па 300 чалавек у дзень, але ж потым шчыра замольваў грахі ў царкве. А потым зноў караў. Адным словам, сьвяты чалавек. Ну й па дзьвюмоўю прайшлісь. Сказалі, нібыта гэтай зьяве шмат сагодзьдзяў. Абгрунтавалі тым, што ў свае часы карысталіся як старабеларускай мовай, гэтак і царкоўнаславянскай. Забывая дадаць, што царкоўнаславянская была хутка выцесьнена амаль з усіх сфэр, акрамя рэлігійнай, як толькі зьявілася й была ўдасканалена старабеларуская.
Карацей, пакуль расейцам настаўляюць акуляры, што яны - самая велічная нацыя ў сьвеце, нам распавядаюць пра тое, што мы заўсёды былі разам з расейцамі. Не зьдзіўлюсь, калі там прагучаць словы, што беларусы ўвогуле да ВКЛ дачыненьня ня маюць.

Партугалія - Чэхія.
Клясычнае супрацьстаяньне белых і чырвоных. (Дарэчы, на зялёным газоне.)
Па колеру мусіў быць за белых, па краінам - за чэхаў (ну проста падабаюцца яны мне).
Першая гульня, на якой мне насамрэч шкада прайграўшых. Бо італьянцы гулялі няблага, але галянцы былі відавочна лепшымі, ну а Расея выступала наўпрост у ролі статыстаў, таму яе шкадаваць няма чаго.
Не пашанцавала. Тры разы чэхі не замыкалі пасы ў стоадсоткава галявых момантах, Кольлера, на маю думку, неабходна было выпускаць яшчэ на пачатку другога тайма, ну а апошні гол партугальцаў увогуле сумнеўны, бо я ня чуў сьвістка арбітра, які дазволіў бы разыграць штрафны.

Камэнтатар з ОНТ выглядае вельмі дарэчна на сваім месцы. Эмацыйна, часам калямбурыць, і не выказваў ніякіх спачуваньняў наконт "братэрскага народа", як гэта прынята ў, напрыклад, Навіцкага, якому да гэтага парня, як да месяца. Хаця й са славутым савецкім камэнтатарам, якому народ прыпісвае словы "Удар!.. Гол!?!? Х*Й - ШТАНГА!!" (ну-ка, хто мне назаве яго прозьвішча?), яго не параўнаць. Дарэчы, як яго зваць?

Увогуле, пакуль што Эўра-2008 пакідае толькі прыемныя ўражаньні.

UPD. Турцыя перамагла Швэйцарыю зь лікам 2:1. Атрымоўваецца, што ў турак і чэхаў па 3 ачкі. І наступная глуьня 3га тура Чэхія-Турцыя будзе вызначаць удзельніка чвэрць-фінала. Глядзець абавязкова!

Схадзілі ўчора на NRM у к/з.
Яшчэ раз упэўніўся, што гэта фактычна лепшы (прынамсі адзін зь лепшых) гуртоў Беларусі.
Канцэрт быў сапраўды акустычны.)) Таму знаёмыя песьні паўсталі ў новай аранжыроўцы. Таксама пачулі кой-чаго з зусім новага, кой-чаго з зусім сівога і нават кой-чаго з блюза.) Так-так, Вольскі грае на раялі, - як піяніст піяністу мае яму рэспэкт і паважуха за гэта.))
Увогуле ўсё прайшло на выдатна, весела й з густам. Супэрскія адказы на цыдулкі былі, чамусьці ўзгадаў Жванецкага, на якога я хадзіў у гэтую ж к/з у лютым, здаецца. Вось толькі надта хутка ўсё скончылася, заля толькі пачала здымацца з месцаў падчас песень, як канцэрт скончыўся.
Дарэчы, сядзець у крэслах, калі душа імкнецца ў палёт, мне было нязвыкла, дый глядзець на тое, як народ нібыта паралюшаны нерухома сядзіць, - таксама. Але ўсё ж такі людзі не вытрымалі й пачынаючы ад "Трох чарапах" стаялі ўжо усе, і ахоўнікі былі тут бездапаможнымі.))
Ну й канешне так проста музыкаў не адпусьцілі - выйшлі на біс і адыгралі некалькі песен, скончыўшы двусэнсоўна "Бывай". Спадзяюся, што да наступнага канцэрту пройдзе менш чым "пару сагодзьдзяў".

Дарэчы, як абяцаў Лявон, адказваючы на адну з цыдулак, - новы альбом будзе ў наступным годзе. Ну што ж, паглядзім.

ЗЫ. Ну а фартунай дню можна назваць тое, што Тацьцянка патрапіла на канцэрт.(: Глядзіце самі: літаральна за паўтары гадзіне тэлефоняць Мар'яне й кажуць, што ёсьць адзін вольны квіток на балькон. Яна паведамляе пра гэта Тацьцянцы, тая прыязджае, набывае квіток, але гэта яшчэ ня ўсё! Як раз побач з намі, у партэры, застаецца адно вольнае месца, дзякуючы чаму мы аказваемся ўсе разам.))

Запрасілі ў Кантакце далучыцца да суполкі "Группа курсантов, которые ненавидят оппозицию!:-x какого хера мы из-за них сидим на базе??!!:O"
Чытаў, сьмяяўся. Яны нават ведаюць, хто такі А.П.Чэхаў, калі ўключылі яго ў варыянты адказаў.
Мдзя, з сэрыі "наврянуццо на-выдатненька".

Кораценька.
Сьпіс краін, прадстаўнікі якіх мне спадабаліся:
1. Альбанія, 2. Фінляндыя, 3. Польшча, 4. Турцыя, 5. Партугалія, 6. Швэцыя, 7. Грузыя, 8. Украіна, 9. Францыя, 10. Грэцыя, 11. Гішпанія, 12. Сэрбія, 13. Нарвэгія.

А найбольш верагодныя кандыдаты на перамогу, на маю думку, наступныя: Фінляндыя, Швэцыя, Украіна, Сэрбія.

Галасаваў за фінаў, проста таму, што гэта адзіны гурт, які прывез на эўрабачаньне метальчык, хай і ня самы ідэяльны. (:
Апдэйтам адпішу пра пераможцу.

UPD Перамог-такі Плюшчанка. Бо сама па сабе песьня Білана даволі сярэдненькая. Як ён сьпяваў казьліным галаском на паўфінале, так гэтая казьлінасьць і засталася ў фінале, хаця й лепш гучала. Таму ці то Білан падпяваў Плюшчанке, ці то Плюшчанка падцантоўваў Білану - незразумела.
1. Russia 272
2. Ukraine 230
3. Greece 218
З чатырох маіх прэтэндэнтаў два ў тройцы лепшых.(;

І апошняе - непрыемна зьдзівіла нашая Волечка, якая ляпнула замест "Belarus" "Belorussia" (Белараша). Блін, няўжо цяжка было вывучыць?..

1. Стаю сёньня на трамвайным прыпынку, чакаю. Раптам лаўлю на сабе позіркнейкага трохі паддатага мужыка, сядзеўшага на лаве, які ўважліва, сабраўшы ў кулак апошнія рэшткі высклізаючага розуму, углядаецца ў мяне, а дакладней глядзіць на значкі.
( далей )

2. Прыехаў увечары на "Драйв". ( далей )

3. Для тых, хто ня ведае, што такое "Драйв", тлумачу. "Драйв" - гэта паэтычна-музычная акцыя, якая адбылася сёньня ў Акадэміі Мастацтваў. Удзельнічалі:
музычнае суправаджэньне - Сяргей Пукст (раяль, чалавек-аркестр), Атмараві.
польскі празаік Павел Гюле, які прэзэнтаваў новы раман "Мэрсэдэс-Бэнц"
украінскі паэт Сяргій Жадан
беларускі паэт Андрэй Хадановіч
і канешне ж Віктар Шалкевіч, майстэрскі чытаўшы ўрыўкі з "Мэрсэдэс-Бэнцу".

( уражаньні )

Усім агромністы дзякуй! Такое ўражаньне, нібыта пабываў на якімсьці эўрапейскім вечары, шчыра, я наўпрост забыў, што знаходзіўся ў Менску сучаснага ўзору. Чакаем наступнага "Драйву". (;

Гэтыя выходныя мяне не было ў сеціве. Не было мяне і ў Менску. А быў я на лецішчы.
Ведаеце што, лепшы фітнэс для хлопцаў - жалезабетонны фітнэс. Гэта я к таму, што за апошнія тры дні я даволі няблага разьмяў свае косткі.

А пачалося ўсё ў суботу, калі а восьмай гадзіне раніцы ў Драздова прыехала фура, нанятая бацькам дзеля дастаўкі рознай фігні на лецішча. Сярод гэнай фігні было й 1,5 тоны цэменту. ( чытаць трохі тэксту; даруйце, што сумбурна, я сьпяшаюся(: )

( Ну а зараз трошкі пра нашае лецішча, як абяцаў. )

Увогуле, даволі шмат уражаньняў атрымаў ад паездкі. І ня толькі ад чагосьці новага, а шмат у чым зьвязаных зь мінулым. З памяці паўстаюць нейкія ўспаміны, зьвязваюцца з тым, што я бачыў, і пераўтвараюцца ў нешта новае. Магчыма, калі будзе час, прысьвячу гэтаму які-небудзь допіс.
А пакуль што пайду прабягусь па фрэндленце. Неадкамэнчу, дык прынамсі пачытаю.)

Сёньня схадзіў на акцыю пратэсту супраць дэмантажу помніка Максіма Багдановіча ў сквэры Нацыянальнага Тэатра Опэры і Балету. ( яшчэ інфармацыя )
Нічога так атрымалася, прайшлі ад помніка Янкі Купалы да месца, дзе раней знаходзіўся помнік Багдановічу. З боку дэбэшнікаў прыйшлі некалькі чалавек у штацкім ды з камэрамі, а ля Опэрнага чакаў аўтазак ды аўтобус са спэцназам.
Усё атрымалася цудоўна. Прайшліся з кветкамі ды партрэтамі, пачыталі вершы, пасьпявалі песьні, паслухалі Астаповіча.
Дарэчы, пра аўтазак. Ехаў на тралейбусе зь Зялёнага Луга. Адразу пасьля Бнгалёра яго нагнаў той самы аўтазак, і мы ехалі зь ім побач да былой вуліцы Варвашэні. Сядзеў ля вакна й разглядаў міліцыянтаў у кабіне. Непрыемнае відовішча, скажу я вам. А сталі яны спачатку як раз ля месца, дзе быў помнік, а цяпер катлаван пад фантан. Аднак дзесьці праз хвілін сорак, калі мы падышлі, то ўбачылі, што яны ветліва перадыслякаваліся на суседнюю вуліцу, таму пляцоўка была цалкам занята намі, дзе й адбылася гэтая акцыя пад гукі дуды, сьпевы песьняў ды чытаньні вершаў.

"Мелиорированные земли должны быть восстановлены. Президент Беларуси посещает Брестскую область.

Президент Беларуси потребовал незамедлительно выполнить данные ранее поручения по наведению порядка на земле, в том числе по возвращению в севооборот мелиорированных земель.
"Все должно быть распахано и приведено в порядок", - подчеркнул Александр Лукашенко, посещая Столинский район. Государство поможет в решении данных вопросов, многие тысячи гектаров, по мнению главы государства, могут быть восстановлены силами самих хозяйств.
Рабочая поездка Президента Беларуси по Брестской области проходит накануне 22-й годовщины чернобыльской катастрофы. Уже по традиции Александр Лукашенко знакомится с социально-экономическим развитием пострадавших регионов.
Посещая СПК "Федорский", Президент поддержал идею возделывания в Беларуси подсолнечниковых и соевых культур, добавив, что средства, выделенные таким хозяйствам, должны быть использованы на программы импортозамещения и внедрения новых технологий.
(Александр Лукашенко, Президент Беларуси)" ( http://www.tvr.by/rus/president.asp?id=2398 )

У навінах 'шчэ дадавалі, што нібыта знайшлі сродкі, як на забруджаных землях вырошчваць збожжа. То бок у мінулым годзе на ніх ня сеялі, а ў гэтым ужо распачынаюць пасевы, потым імі кормяць жывёлу ці пякуць хлеб, і вязуць на поўнач. А з поўначы ў забруджаныя рэгіёны вязуць "чыстыя" прадукты. Вось так у нас дзяржава клапоціцца аб чарнобыльцах.
Але ж не дзеля гэтага я допіс пішу, дакладней, ня толькі дзеля гэтага. Услыхаў ад бацькі цытату пад час наведваньня яго ў вёску Фядоры, якая зьяўляецца аднім з 60 лепшых аграгарадкоў краіны, і ажно рукі самі пацягнуліся запісаць:
"Если все агрогородки будут такими же, как вы, я буду счастлив, моя миссия в этой стране будет выполненной." [no comments]

Пэўным чынам у працяг мінулага допісу па тэме "Працэсу 14-ці".

Скончыўся ўчора суд над дзесяцьцю з чатырнаццаці абвінавачваных па "Працэсе 14-ці". Пачаўся суд над Парсюкевічам. Неўзабаве пачнецца суд над застаўшыміся чатырма па "Працэсе 14-ці". Што пакажуць вынікі гэтых судоў? Хутчэй за ўсё тое ж самае, што й учорашні прысуд.
На жаль, большасьць людзей у нас проста баяцца падняць свой азадак і зрабіць што-небудзь, што не ўваходзіць у праграму "праца-ежа-дзеці-сон-магчыма_адпачынак". На жаль, большасьць людзей у нас проста баяцца падумаць самастойна, прыйсьці да якіх-кольвек вынікаў, не абапіраючыся на словы дзяржаўных медый. На жаль, ёсьць і такія, хто здолеў прыладзіцца да дзяржаўнай кармушкі й мяркуе, што гэта будзе цягнуцца вечна.
Шчыра кажучы, мне брыдка думаць, што мой сусед у пад'езьдзе, паголены мужык спартовага выгляду, зь якім я час ад часу вітаюсь, калі мы бачым адно аднаго, працуе аднім вось з такіх ахоўнікаў у цывільным, якія былі ў тым ліку й на судзе. Гэта проста зграя шакалаў, якія штосьці ўяўляюць толькі калі знаходзяцца разам. І тое, здольныя толькі на тое, каб за падачку кіраўнікоў выканаць любы загад. Ды й нават шакалы болей вартыя павагі, таму што яны паводзяць сябе так выключна дзеля свайго пражыцьця.
Мне брыдка думаць, што цётачка, якую я бачу ў транспарце, можа стацца судзьдзёй кшталту Ільліной. А яе сусед - пракурорам Рамашэўскім.
Людзі, якія зьяўляюцца шрубкамі сістэмы, зрабілі свой выбар, забілі сваё сумленьне. Мы зрабілі свой. І ўсё, болей размаўляць зь імі тут не аб чым.

А што тычыцца тых самых людзей, пра якіх напісана ў другім абзацы, - дык вось вам прыклад.
( прыклад )


Дарэчы, раю ўсім паглядзець жж сп. nicolaev. Лепшых падборак спасылак на розныя крыніцы інфармацыі па актуальных тэмах я яшчэ ня бачыў. З апошняга - Андрэй Кім - 32.

Паглядзеў два фільма, Fight Club i Forest Gump. Ня ведаю, як яны прайшлі міма мяне раней, але, напэўна, гэта было неабходна. Бо самыя лепшыя падзеі звычайна адбываюцца выпадкова. Пачыная ад спалучэньняў генаў і да выпадковай сустрэчы. Вось і яны траплі да мяне менавіта выпадкова. Дарэчы, дзякуй, Шурык.

Forest Gump. Наўрацьці памылюсь, калі скажу, што нічога больш пранікеннага, добрага, вясёлага, лёккага, насычанага й вымушаючага трошкі задумацца, я ня бачыў. Гэта далёка ня самы філязоўскі фільм, хутчэй штосьці ў ім ёсьць ад "амэрыканскай мары" пра чалавека, у якога ўсё атрымоўваецца, эдакага Івана-дурачка. Але гэта толькі на першы погляд. Адное можна сказаць - стоадсоткава яго можна занесьці ў сьпіс лепшых фльмаў, якія варта паглядзець кожнаму.

Fight Club. Гм, добра зьняты экшэн, рэцэпт, як прыгатаваць дынаміт у хатніх умовах, трошкі разважаньняў на тэму слабога чалавека, тыповага прадстаўніка шэрай большасьці, які прагне зьмяніцца, але ня ведае, што й як рабіць. А хіба мы ведаем?

Працягваючы тэму "суседка":

Сёньня зноў давялося зь ёй размаўляць. І вось што я пачуў сярод іншага:
"Когда тебе больно, Илья, не смотри на землю, там много плевков. Смотри на небо."
Вось такое трохі нечаканае філязафічнае назіраньне.

Вярнуўся з канцэрта N.R.M. Што маю сказаць?
З тэхнічнага боку ўсё было на ўзроуні. Збалансаванае гучаньне, музыка была добра чутна ва ўсіх кутках і разам з тым не была занадта громкай. Адзіны толькі мінус - кандышн быў нейкі слабы, бо ля сцэны дыхаць было нечым. Гэта калі параўноўваць з Мэдысанам, напрыклад. Хаця я разумею, што пры такім натоўпе, такім "мясе", наўрацьці што-небудзь дапаможа. Таму, зусім нечакана для сябе, празь нейкую гадзіну мая кашуля была цалкам мокрай, дый не я такі там быў адзін. Ну ды ладна, дробязі гэта ўсё.
Галоўнае - сама музыка, энэргетыка. А з гэтым было ўсё на 10 з плюсам. Колькі песен было сьпета (а колькі яшчэ файных кампазыцый засталося па-за межамі канцэрта), як заля прымала музыкаў, як яны гралі...
Карацей,
ФАЙНА! ЦУДОЎНА! ВЫДАТНА!

Дарэчы, каго ўбачыў: genevien, licvinkabelarus, pivonie (зь імі я зрэшты разьвіртуаліўся), а таксама nikita_syskov, v_mariamna, wal_de_maar, zorka_venera з хлопцам (дарэчы, другі раз ужо бачу, а ты, Тацянка, так нас і не пазнаёміла))).

Ну вось, а пасьля канцэрту народ 'шчэ доўга гудзеў, крычаў "НРМ", а потым "Жыве Беларусь!", а потым сьпявалі песьні і павольна разыходзіліся. Мяне ж адолела бязьмежная смага. У пошуках пітва натыкнуўся на шапік "Хутка. Смачна", узяў літр яблычнага "Добрага" ды й з задавальненьнем высмактаў ледзь не палову. Ну а дома ўжо зладзіў сапраўдную водную феерыю: вада льецца звонку, вада льецца ўнутр (у якасьці соку))... І цяпер цалкам задаволены, і маральна, і фізычна, сяджу перад кампутарам, пляскаю па клявішах, а побач стаіць амаль пустая шклянка соку.

Адно толькі шкада - не патрапіў на канцэрт клясычнае музыкі, які ў той жа час праходзіў на Ўправе.

Некалькі дзён таму прачытаў гэтую кніжку. Шчыра кажучы, калі я ўпершыню ўбачыў яе (а было гэта пад час галасаваньня ў жж за лепшую зь дзьвух кніг паміж Севярынам Квяткоўскім “Фрашкi” і Сяргеям Харэўскiм “Гiсторыя”), яна выклікала толькі невялікую зацікаўленасьць кшталту "убачу ў кагосьці - вазьму пачытаць". З гэтай думкай я й запамятаваў пра кнігу.
Пасьля, завітаўшы на кніжны кірмаш, ўбачыў яе зноў. Ну калі такой выпадак, падумаў я, то трэба ўжо набыць. Тым больш што й прадавец параіў. Набыў. Прачытаў.

І вось што я вам скажу: калі вы яшчэ не чыталі "Фрашак", то хутчэй бяжыце за імі ды абавязкова чытайце. Выдатныя жыцьцёвыя замалёўкі, пра нас, пра вас і пра ўсіх. Лёкка і з гумарам. Адчуваю, што яшчэ буду перагортваць старонкі кнігі, перачытвая некаторыя з тых фрашак.
Але самае цікавае пачалося ўжо пасьля таго, як я яе прачытаў. Кніга ляжала на маім стале сярод розных паперак, фарбаў, пінеек, алоўкаў, адным словам, пасярод творчага непарадку. Пад час чарговага паседжаньня перад кампутарам з маім бацькам (які час ад часу падкідвае розныя праектыкі), ён убачыў яе, адкрыў нейкай старонцы ды пачаў чытаць. Праз хвіліну адклаў у бок ды пайшоў да сябе працаваць. На заўтрашні дзень кніга ўжо ляжала ў гасьцінай. А пасьля абеду бацька - дзіва-дзіўнае! - сеў у фатэль ды пачатаў чытаць у голас. Трохі няўпэўнена, з памылкамі, але ж... Пытаўся пра правапіс, пра пераклад некаторых слоў, вельмі зацікавіўся - адным словам, зрабіў першы крок да беларусізацыі.(:
Тут трэба адзначыць, што бацькі мае ніколі не задумваліся пра тое, каб самастойна перайсьці на беларускую мову. І калі бацька кажа, што калі будзе зноў адзіная дзяржмова, ён будзе на ёй размаўляць, то маці белмову разумее, за ўвядзеньне адзінай дзяржаўнай, але размаўляць на ёй ня будзе, маўляў, цяжка перавучвацца (Ну, было б жаданьне...).

Мае бацькі заўсёды ў лепшым выпадку нейтральна ставіліся да латэрэй увогуле і да нашых нацыянальных у прыватнасьці. Я дык увогуле глядзець не магу на гэты лахатрон.
І можаце сабе ўявіць маё зьдзіўленьне, калі я даведаўя, што яны набылі гэтыя квіткі ў дадатак да падарункаў бабулям. Дзякуй Богу, што толькі ў дадатак, а тое ббыло б як у той рэкляме ("Милая, что тебе подарить?"-"Квартиру"-"А ещё?"). Больш таго, калі яны выцягвалі гэтыя квіткі зь вееру ў руках прадавачкі, то выпадкова выцягнулі яшчэ адзін, які прыліп так, што яго заўважылі толькі калі прыйшлі дахаты й вылажылі на стол. (Дарэчы, маці потым схадзіла й вярнула грошы за гэты квіток.)
Даведаўшыся пра гэты дадатак, я аўжартам-паўсур'ёзна сказаў, што, калі хто-небудзь выйграе машыну, я набуду новы квіток і зьем яго. І што вы думаеце? Як ні дзіўна, есьці мне нічога ня прыдзецца - з усіх нас выйграла толькі адна бабуля, ажно 6900 рублёў.

Дарэчы, з усіх грошай (трохі бльш за 2 мільярда рублёў) толькі палова адыходзіць у выйгрышны фонд. Цікава, якая частка з астатняга мільярда адыходзіць да дзяржавы? Мяркую, што ня меньш за палову, то бок 200 тыс даляраў штотыдзень толькі ад "Супэрлато".

ЗЫ. Маленькі вершык для мужчын, прыйшоў на слухаўку:

( вершык) )

Калісьці chatlanka даслала мне па асьцы палатно аднаго мастака, ад якога яна была ў захапленьні. Той малюнак ня вельмі мяне ўразіў, і я ў хуткім часе забыўся пра гэта.
А нядаўна на мае вочы зноў патрапілі працы таго самага мастака, Jacek Yerka. І на гэты раз я імі пранікся.)
Таму некалькі малюнкаў вашай увазе:

( +2 )


STWORZENIE WODY

Спасылкі:
http://yerka.org.ru/
http://www.yerkaland.com/

"Знаете, из-за сложного экономического и социального положения в стране вы отлично понимаете тонкий юмор."
"Мужчину характеризует женщина, которая находится рядом с ним."
"Все пьют, а ты, значит, нет?!... Кому ты что хочешь рассказать, когда нас уже не будет?... Перед кем ты хочешь покрасоваться на лыжах?"
Адно з традацыйных пытаньняў з зала: "Скажите, с кем бы вы хотели сидеть за решёткой, если придётся?"
Адказ: "Даже не знаю... Наверное, с кем-нибудь из президентов."

Як вы, напэўна, здагадаліся, у чацьвер я быў на канцэрце Жванецкага. З пэўнай доляй жарта, трэба сказаць, што ён самы разумны маскаль з усіх, і той габрэй.
Выдатны амаль трохгадзінны канцэрт. Пачатак быў насычаны кіўкамі на беларускія палітычныя будні, кожны зь якіх сустракаўся бурнымі воплескамі, часам пераходзячымі ў авацыі. І па Чавесу прайшлісь, і па адонсінах з "демократическими странами, которые деликатно называются цивилихованными", і шмат па чым яшчэ.
А потым былі яго ўспаміны, маналёгі й мора гумару. Сапраўднага тонкаіранічнага гумару.

А напрыканцы ён доўга кланяўся й дзякаваў за цёплую сустрэчу сабраўшыхся.

ЗЫ. Прабачце за магчымыя недакладнасьці ў цытатах. Часам ён так завярне, што потым узгадаць не атрымліваецца.)

Я люблю, калі вайна, калі сьвістаюць кулі...
Не хадзі тады на сьвята Крамбамбулі!

Найфайнейшы, найвыдатнейшы, найшыкоўнейшы - і гэтак далей, да кожнага эпітэту, дадаючы марфему най- - канцэрт адбыўся ўчора ў Шайбе. Калі б да мяне падключылі электрычныя правады, энэргіяй, назапасенай падчас канцэрту, можна было б асьвяціць неблагі мікрараёнчык. Калі б было патрэбна запаліць цыгарэту, дык гэта можна было б зрабіць без аніякіх запалак, дастаткова было б паднесьці да яе далоні.

А пасьля, павольна шпацыруючы ў бок Нямігі, патрапіў пад натуральную завіруху. Яна заляпляла вочы сьнегам, зрабіла літаральна за хвіліну зь мяне сапраўднага сьнегавіка, але ўсё, што яна здолела зрабіць - асьвяжыць мяне й добра праветрыць думкі. Зіма дайшла да Менску, а ў душы незразумелы шэра-бура-малінавы настрой.

Усім, каго бачыў на канцэрце, яшчэ раз мае прывітаньне!
Каго ня бачыў, але ведаю, што яны там былі - прывітаньне ўдвая!

Сёньня адпачыў трохі ад свайго любімага макса. Пасядзелі, проста тупа парагаталі, проста паразмаўлялі, карацей, даў адпачынак мозгу ды вачам.
А шчэ сёньня, з самага ранку, мяне захліснула хваля пазытыву. Ён такі вярнуўся!!)) А выйшаўшы на вуліцу я кожнай клетачкай цела адчуў, што вясна ўжо стаіць у дзьвярэй нашага жыцьця, што дзень падоўжыўся, што яшчэ ледзь-ледзь - і пачнуць лопацца покаўкі на дрэвах (хаця насамрэч іх і няма пакуль што).
І дыхаць стала лягчэй. І крылы на маёй сьпіне амаль расправіліся.

ЗЫ. Неяк я не зьвяртаў увагі на альбом "Зов крови" "Мельницы" які ляжаў на кампе. Чамусьці здавалася, што я яго ўжо слухаў. Ан не! Тое, чаго не хапала акустычным запісам Хелавісы раней, а менавіта большай колькасьці музычных інструментаў ды адточанасьці кампазыцый, зьявілася. Я ў захапленьні.